Είναι μια φράση που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την έλεγε ξανά και ξανά η μητέρα του Δημήτρη. Γιατί η απόγνωση μπορεί να χωρέσει σε έξι λέξεις, όταν μια μάνα αναλαμβάνει ακόμη και την ευθύνη που δεν της αναλογεί. Ο Δεκαπενταύγουστος, «το Πάσχα του καλοκαιριού», είναι για την Ελλάδα το αντάμωμα, τα πανηγύρια, τα τάματα, τα …
Είναι μια φράση που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την έλεγε ξανά και ξανά η μητέρα του Δημήτρη.
Γιατί η απόγνωση μπορεί να χωρέσει σε έξι λέξεις, όταν μια μάνα αναλαμβάνει ακόμη και την ευθύνη που δεν της αναλογεί.
Ο Δεκαπενταύγουστος, «το Πάσχα του καλοκαιριού», είναι για την Ελλάδα το αντάμωμα, τα πανηγύρια, τα τάματα, τα αναμμένα κεριά και οι εκκλησιές που γεμίζουν κόσμο.
Υπάρχει όμως και κάτι πανάρχαιο. Κάτι βαθιά ανθρώπινο… θνητό!
Η ανάγκη μας, όταν δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτε, όταν μπροστά μας υψώνεται το ανυπέρβλητο, να θέλουμε να κλείσουμε ξανά το κουτί της Πανδώρας, μήπως και κρατήσουμε μέσα του την Ελπίδα.
Να πιστέψουμε πως υπάρχει κάπου μια αγκαλιά μεγαλύτερη από τη δική μας.
Και η Παναγία σαν Μάνα… έχει πάντα την αγκαλιά της ανοιχτή
Ίσως γι’ αυτό στην Ελλάδα το
«Παναγία μου…»
είναι από τις πιο δυνατές φράσεις…. Από μόνη της μια προσευχή !
Στα επείγοντα ενός νοσοκομείου.
Έξω από μια χειρουργική αίθουσα.
Σ’ ένα τηλέφωνο που αργεί να χτυπήσει.
Στην αναμονή…στην οποία αναμονή !
Εκεί που η πίστη γίνεται ανάγκη, εκεί ου ψάχνεις το τελευταίο μέρος για να αφήσεις αυτό που δεν αντέχεις άλλο να κρατάς στους ώμους σου.
Κάπως έτσι φαντάζομαι την ποδιά της Παναγίας.
Τεράστια.
Ανοιχτή.
Γεμάτη ανθρώπους που έτρεξαν κάτω από Αυτήν, όταν η ζωή τούς γονάτισε.
Και κάθε Δεκαπενταύγουστο θυμάμαι εκείνη τη μάνα…
Και σκέφτομαι πως καμία μάνα που παρακαλά για το παιδί της δεν μπορεί ποτέ να έχει προσευχηθεί λίγο.
Χρόνια πολλά σε όσους σήμερα γιορτάζουν!
Και ας έχει Εκείνη , μια θέση κάτω από την ποδιά Της για όσους σήμερα, δεν έχουν άλλο κουράγιο …για να σταθούν όρθιοι.Γράφει η
Πίστη Κρυσταλλίδου
