Αυτή τη φωτογραφία μου  την έστειλε η γυναίκα μου

πριν δυο μέρες από την κλινική ενώ ξεκινούσε τον πρώτο κύκλο χημειοθεραπειών ως πρώτη θεραπεία για καταπολεμήσουμε τον καρκίνο στον πνεύμονα.

Ήμουν στην κουζίνα ενώ τα παιδιά ήταν στα δωμάτιά τους. Κι εγώ έκλαιγα βουβά, απαρηγόρητα, με μια ενδόμυχη ελπίδα που δεν τολμούσα ούτε να ομολογήσω στον εαυτό μου: πως όλα στη ζωή είναι ένας αέναος κύκλος πόνου, λύπης και χαράς· πως ο πόνος δεν είναι το τέλος, αλλά ένας ακόμη σταθμός στον ατέλειωτο κύκλο της ζωής, μέχρι να ξαναγυρίσει η χαρά. Γύρισε με έναν καθετήρα στο χέρι όπου για λίγες μέρες θα γίνεται αργή έκχυση χημικών στο σώμα της. Οι παρενέργειες είναι όσες είχαμε ζήσει πριν λίγους μήνες με τον καρκίνο στην κάτω γνάθο. Κι όμως αντέχει, κι όμως αντέχουμε. Γιώτα μου, άλλη μια ανηφόρα. Στην κορυφή το θαύμα. Θυμάσαι ένα ποίημά μου για μεγάλους που σου άρεσε πολύ; Στο αφιερώνω με όλη μου την καρδιά και εσύ ξέρεις πως είμαστε μαζί δεμένοι με αρχαία ξόρκια- παλιά – να είμαστε αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον μέχρι και την τελευταία ρανίδα του σώματός μας. Ως το τέλος του κόσμου θα είμαι το φαναράκι σου.

“Σεπτέμβριος

Τα φύλλα πέφτουν

κάπου, κάπως, κάποτε

σ΄ ερωτεύτηκα

Κάθε Σεπτέμβρη φοράμε τα γυαλιά μυωπίας

όλα φαίνονται σχεδόν διάφανα,

δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν γεύομαι

μόνο αισθάνομαι

την απαρχή του χρόνου στις ρίζες μου.

Τα πάντα σε δίνη να στάζουν

να στραγγίζεται από μέσα τους

το είναι της ύπαρξής τους,

μόνο το δικό μου κρατά

τις μνήμες ασφαλισμένες∙

εκείνες που κάποτε

με τύλιξες με το κασκόλ

κι έγειρα προς το μέρος σου.”

* Από την ποιητική συλλογή “Σουβέρ” – Θεοφάνης Θεοφάνους,

Εκδόσεις Άλλωστε