Κυριακή 18 Μαρτίου 2018, Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης. Η αίθουσα γεμάτη με έντονα συναισθήματα· αυτά που εμπνέει το σθένος του ανθρώπου, που μάχεται για τη ζωή και νικάει. «Δεν φοβόμαστε τίποτε· εγώ τον καρκίνο τον πάλεψα. Τον πέρασα 3 φορές.» Στα πλαίσια της εργασίας “Προσέγγιση του καρκινοπαθούς ασθενή”, η επιτροπή Χειρουργικής Ογκολογίας, με Τ-Med τη Μηλιώτου Γεωργία, προσκάλεσε την …
Κυριακή 18 Μαρτίου 2018, Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης. Η αίθουσα γεμάτη με έντονα συναισθήματα· αυτά που εμπνέει το σθένος του ανθρώπου, που μάχεται για τη ζωή και νικάει.
«Δεν φοβόμαστε τίποτε· εγώ τον καρκίνο τον πάλεψα. Τον πέρασα 3 φορές.»
Στα πλαίσια της εργασίας “Προσέγγιση του καρκινοπαθούς ασθενή”, η επιτροπή Χειρουργικής Ογκολογίας, με Τ-Med τη Μηλιώτου Γεωργία, προσκάλεσε την κα Δέσποινα Δαβίου να μοιραστεί την εμπειρία της ως πρώην καρκινοπαθής, δίνοντας μια άλλη διάσταση στο συνέδριο.
«Είμαι 66 χρονών. Ο πρώτος καρκίνος ήταν στα 35 μου, θηλώδες αδένωμα στον θυρεοειδή. Χειρουργήθηκα, πήγαν όλα καλά. Η δεύτερη φορά ήταν μετά από 8 χρόνια, όταν βγήκε το Tεστ Παπ θετικό. Αν και επρόκειτο για καλοήθεια, έκανα ολική υστερεκτομή και όλα καλά. Πριν 18 χρόνια ξαφνικά κάνω έναν ειλεό, που ήταν όγκος στο τυφλό. Χειρουργήθηκα, είχε πιάσει και λεμφαδένες, έκανα τις χημειοθεραπείες μου και δόξα τω Θεώ είμαι καλά.»
Η κα Δέσποινα εργάστηκε ως νοσηλεύτρια σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Αθήνα. Η πρώτη της επαφή με τον καρκίνο ήταν στη φροντίδα ενός 22χρονου σμηνίτη.
«Τον καρκίνο τότε τον λέγαμε λύκο, υπήρχε μεγάλη άγνοια, και στο άκουσμα μόνο της νόσου, ο κόσμος τρομοκρατείτο». Αν και οι συνθήκες στα νοσοκομεία τότε ήταν τραγικές, της έκανε εντύπωση η πίστη και η θέληση για ζωή αυτού του παιδιού, «κάναμε τη θεραπεία και μας κοίταζε στα μάτια.»
Πλέον ζει στην Αλεξανδρούπολη, όπου αγωνίζεται ως ιδρυτικό μέλος του συλλόγου καρκινοπαθών και φίλων Ν. Έβρου “ΣυνεχίΖΩ”, για την ενημέρωση και στήριξη των πασχόντων από καρκίνο, φέρνοντάς τους σε επαφή με άτομα που τον έχουν ξεπεράσει.
Ο ευθύς και ειλικρινής χαρακτήρας της κας Δέσποινας δημιούργησε γρήγορα ένα κλίμα οικειότητας προς το κοινό και η συζήτηση ξεκίνησε απ’ την προσωπική της αντιμετώπιση της νόσου.
«Ήμουν αισιόδοξη από την αρχή, με το σκεπτικό ότι σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε. Έχω υποχρέωση, αφού υπάρχω, να παλέψω. Οπότε ξεκινούσα από εκεί.»
«Δεν έχασα εύκολα την ψυχραιμία μου, όμως την τρίτη φορά ούρλιαξα. Ούρλιαξα γιατί ήξερα τι σημαίνει χημειοθεραπεία. Για 5 λεπτά. Μετά είπα “Ωπ, δε σε παίρνει“, και συνέχισα.»
«Ο καρκίνος δε μου στέρησε τίποτα, οι χημειοθεραπείες ίσως κάτι. Όμως, ο καρκίνος σαν καρκίνος τελείωσε.»
Στον καρκίνο τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και γι’ αυτό η ψυχική υγεία μπορεί να δράσει ως από μηχανής θεός και να αλλάξει ριζικά την πορεία της υγείας του ασθενή. Κυριαρχεί η αβεβαιότητα. Κι εδώ εντοπίζεται η ανάγκη για ψυχική στήριξη. Ο ασθενής θέλει να γνωρίζει την αλήθεια και να έχει ανθρώπους δίπλα του. Ανθρώπους που θα του πουν: “Είναι δύσκολο, αλλά θα το παλέψουμε μαζί” και ανθρώπους που νίκησαν τον καρκίνο, και του εμπνέουν θάρρος: “θα τον νικήσω και εγώ.”
Στη συνέχεια, το ενδιαφέρον στράφηκε γύρω απ’ τη στάση του ιατρού προς τον καρκινοπαθή ασθενή, καθώς στην πλειοψηφία του το κοινό αποτελούταν από φοιτητές Ιατρικής.
«Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένας ιατρός, είναι να είναι δίπλα στον ασθενή.»
«Θέλει αλήθεια· αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Να ξέρει αυτός που έχει το πρόβλημα τι έχει, γιατί θα το αντιμετωπίσει διαφορετικά. Να μη φοβόμαστε να πούμε τη λέξη καρκίνος.
Πάνω απ’ όλα, όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα ιατρικά, να έχουμε σαν γνώμονα να βλέπουμε τον Άνθρωπο μέσα στον ασθενή· αν δώσουμε λίγη σημασία, λίγη αγάπη, θα ‘ναι όλα πιο εύκολα!»
Ωστόσο, όντας άνθρωποι, οι ιατροί χανόμαστε στον φόρτο της εργασίας και αποπροσανατολιζόμαστε απ’ την ένταση της καθημερινότητας. Ακόμη, εγκλωβιζόμαστε πίσω απ’ το ιατρικό μας κύρος, που λειτουργεί ως τείχος. Τείχος που μας εμποδίζει να αντιληφθούμε τη διττή θεραπευτική διαδικασία· όχι μόνο ενός σώματος που νοσεί, αλλά και μιας ψυχής.
Και κάποτε έρχονται ασθενείς όπως η κα Δέσποινα – που δεν αφήνουν τον Άνθρωπο μέσα τους να εξασθενίσει μαζί με την υγεία τους. Και τους βλέπεις να μοιράζουν την αγάπη τους, αυτή που μεταδίδεται ανεπιτήδευτα. Και βλέπεις τον πόθο τους για τη ζωή να φουντώνει. Είναι ασθενείς που πάτησαν στα πόδια τους και κοίταξαν τη νόσο στα μάτια· αδύναμοι στο σώμα, αλλά με μία πρωτόγνωρη δύναμη μέσα τους!
Ο καθένας μας έχει αυτή τη δύναμη, αυτήν την ορμή για τη ζωή. Καμία ασθένεια δεν μπορεί να μας τη στερήσει, γιατί είμαστε ισχυροί όσο παραμένουμε ενωμένοι με τον εαυτό μας.
Ο καρκίνος νικιέται.
Ας βρει ο καθένας μας “τον καρκίνο” στη ζωή του, ας τον δει στα μάτια και ας μην αφήσει τίποτα να του πάρει το πηδάλιο της ζωής.
Διαβάστε τη συνέχεια :
