Είμαι από εκείνους τους άντρες που έμαθαν να μην πονάνε

Είμαι από εκείνους τους άντρες που έμαθαν να μην πονάνε. Να μην κλαίνε. Να μην λυγίζουν. Να αντέχουν.

Έτσι μεγάλωσα.

Και έτσι έμαθα να αγνοώ το σώμα μου.

Κάποια στιγμή ένιωσα κάτι.

Όχι έντονο πόνο, ένα μικρό “κάτι”, σαν βάρος, μια ενόχληση.

Φυσικά είπα “θα περάσει”.

Δεν πέρασε και εγώ συνέχισα να κάνω πως δεν υπάρχει.

Γιατί έτσι κάνουν οι άντρες, σωστά;

Ευτυχώς όμως ο θεός είχε για μένα έναν φύλακα άγγελο , το κορίτσι μου , τα κανόνισε όλα , βρήκε το γιατρό και απλά μου είπε

-έχουμε ραντεβού την Τετάρτη δεν το διαπραγματεύομαι

Φυσικά και δεν ήθελα να πάω

Αλλά πήγα.

Τα υπόλοιπα…καρκίνος των όρχεων.

Το προλάβαμε.

Το λέω ξανά:

το προλάβαμε.

Δεν είμαι έτοιμος να μιλήσω δημόσια για αυτό.

Ούτε να μπω σε λεπτομέρειες.

Αλλά είμαι έτοιμος να πω αυτό:

Μην κάνεις τον δυνατό, δεν είναι δύναμη να αντέχεις.

Δύναμη είναι να ακούς το σώμα σου.

Να δίνεις σημασία σε αυτό το “κάτι”.

Να πας να το δεις, ακόμα κι αν νιώθεις άβολα.

Αν δεν με είχε πιέσει η κοπέλα μου, δεν ξέρω πού θα ήμουν σήμερα.

Ας ακουστούν ιστορίες αντρών.

Ας μιλήσουμε μεταξύ μας, χωρίς ντροπή.

Και, κυρίως,

ας αρχίσουμε να ακούμε το σώμα μας, πριν αυτό αναγκαστεί να φωνάξει.