9 Οκτωβρίου 2017. Την περίοδο των χημειοθεραπειών προσπαθούσα να συνεχίσω τη ζωή μου όσο πιο φυσιολογικά γινόταν. Δούλευα. Έκανα σχέδια. Έβγαινα. Γελούσα. Δεν ήθελα να γίνω «ο καρκίνος μου». Υπήρχε όμως ένα σταθερό ραντεβού κάθε πρωί. Από τις 8 μέχρι τις 10. Ήταν οι ώρες που έμενα μόνος με τις σκέψεις μου. Όχι για να …
9 Οκτωβρίου 2017.
Την περίοδο των χημειοθεραπειών προσπαθούσα να συνεχίσω τη ζωή μου όσο πιο φυσιολογικά γινόταν.
Δούλευα. Έκανα σχέδια. Έβγαινα. Γελούσα.
Δεν ήθελα να γίνω «ο καρκίνος μου».
Υπήρχε όμως ένα σταθερό ραντεβού κάθε πρωί.
Από τις 8 μέχρι τις 10.
Ήταν οι ώρες που έμενα μόνος με τις σκέψεις μου.
Όχι για να λυπηθώ τον εαυτό μου. Όχι για να παραιτηθώ.
Αλλά για να καταλάβω.
Να βάλω σε τάξη τον φόβο, τον θυμό, την αβεβαιότητα και όλα όσα δεν μπορούσα να ελέγξω.
Έγραφα σε χαρτιά ό,τι περνούσε από το μυαλό μου.
Πρόσφατα βρήκα ένα από αυτά τα κείμενα.
Δεν γράφτηκε για να δημοσιευτεί.
Δεν γράφτηκε για να το διαβάσει κάποιος.
Γράφτηκε για να αντέξω.
Διαβάζοντάς το σήμερα, σχεδόν 9 χρόνια μετά, συνειδητοποιώ ότι πολλές από τις ιδέες που καθόρισαν τη ζωή μου υπήρχαν ήδη εκεί.
Η αξία του χρόνου.
Η επιλογή να συνεχίζεις όταν φοβάσαι.
Η απόφαση να σταθείς όρθιος όταν όλα σου λένε να λυγίσεις.
Και ίσως η σημαντικότερη συνειδητοποίηση:
Δεν χρειάζεται να νικήσεις κάθε φόβο για να προχωρήσεις.
Αρκεί να μην τον αφήσεις να αποφασίζει για λογαριασμό σου.
Ακολουθεί το κείμενο ακριβώς όπως γράφτηκε στις 9/10/2017.
Ακατέργαστα
Κοιτάζεις, φοβάσαι να δεις
Αλλάζεις, νιώθεις την αλλαγή
Σκέφτεσαι τι θα κάνεις αν πεθάνεις; Αλλά καταλήγεις, αν ζήσω;
Δεν απαντάς, αρνείσαι να φοβηθείς,
Δεν βρίσκεις δα και σπουδαίο λόγο να το κάνεις
Τα μάτια σου αφυδατώθηκαν όπως το ξερό κορμί σου
Και συνεχίζεις
Οι δρόμοι καταστρέφονται με κάθε τσίμπημα, ευάλωτοι
Μα δεν πονάς; Δεν φοβάσαι;
Διάολε, τι νιώθεις;
Σκέφτεσαι τον πόνο, ο θάνατος είναι αδιάφορος και άχρωμος, αδύναμος
Ναι! Αυτό ειναι!
Πονάς, συνεχίζεις… νιώθεις το χτύπο της καρδιάς σου έντονα
Αντέχεις τα χτυπήματα
Αγέρωχος στέκεσαι όρθιος και προκαλείς
«Μέχρι τη τελευταία αναπνοή θα στέκομαι όρθιος»- ψελλίζεις χωρίς σάλιο
Γελάς και περιμένεις
Περιμένεις τη στιγμή που θα κερδίσεις
Να βγεις γυμνός, αλλαγμένος και να χορέψεις,
Ναι αυτό είναι!
Να χορέψεις ζεϊμπέκικο και να φωνάξεις ότι κέρδισα
Κέρδισα τη ζωή
Γιατί φίλε, ξέχασα να σου πω
Τον θάνατο τον σκότωσα από τη πρώτη στιγμή
#fuckcancer Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΘΕΛΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Κ ΓΕΡΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ράϊκος
