Βρήκα αυτή τη φωτογραφία μου

Βρήκα αυτή τη φωτογραφία μου μέσα σε ένα βιβλίο & με έπιασε μια ταραχή .

Απ’ αυτές που σου κόβουν την ανάσα .

Σαν εκείνες τις μέρες που δεν είχα αρκετό οξυγόνο .

Δεν την ξέχασα αυτή τη γυναίκα , πως μπορώ άλλωστε ; !

Μα την είχα αφήσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου .

Κι έκλαψα .

Και κλαίω ξανά κάθε φορά που με βλέπω .

Κοιτάζω αυτό το κορίτσι της φωτογραφίας & το ρωτάω πως άντεξε & εκείνη μου απαντάει με το χαμόγελό της !

Αυτό το χαμόγελο που δεν ήξερα τότε πόσο γενναίο ήταν !

Αυτό το χαμόγελο , το πεισματάρικο , που ήταν πάντα μια κραυγή που δεν ακούστηκε ποτέ αλλά μέσα μου την άκουγα άπειρες φορές .

Πόσες σκιές έγιναν φως στο διάβα μου .

Πόσες νύχτες έγιναν πρωί χωρίς να το καταλάβω .

Πόσα “δεν αντέχω άλλο” έγιναν “το άντεξα & αυτό”.

Κατάλαβα πως όταν η ζωή σε γονατίζει έχεις δύο επιλογές ,

ή να γίνεις χώμα ή να γίνεις ρίζα . Κι εγώ προσπαθώ καθημερινά να γίνω ρίζα . Βαθιά . Δυνατή . Αθάνατη .

Το χρωστάω σ’αυτό το κορίτσι της φωτογραφίας , να θυμάμαι να μη ξεχάσω ποτέ από τι επέζησα !

Για σένα που παλεύεις τώρα στο σκοτάδι , για σένα που νιώθεις την ανάσα σου να λιγοστεύει , μην παραδίνεσαι !

Το φως δεν έρχεται αφού τελειώσει η καταιγίδα , το φως το κουβαλάς εσύ μέσα σου για να την περάσεις !

💜

Δώρα