ο Γιώργος μοιράζεται την ιστορία του

Όλα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο, όταν ανακάλυψα έναν όγκο στον δεξί όρχι. Ένιωσα αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά· ένα ασυνήθιστο, σκληρό περίβλημα κάτω από το δέρμα με κινητοποίησε να επισκεφθώ αμέσως τον γιατρό. Μετά την ψηλάφηση και τον υπέρηχο, η υποψία για καρκίνο ήταν σχεδόν βεβαιότητα. Οι εξετάσεις που ακολούθησαν για τον εντοπισμό μεταστάσεων έδειξαν μια ασυνήθιστα υψηλή τιμή στη β-χωριακή (19.000 μονάδες), η οποία παρέμενε ψηλά ακόμα και μετά την αφαίρεση του όρχι. Η βιοψία ήταν ξεκάθαρη: Μικτός όγκος. Λόγω των δεικτών, το θεραπευτικό πλάνο προέβλεπε τέσσερις κύκλους βαριάς χημειοθεραπείας με σχήμα τριών φαρμάκων.

Κάθε κύκλος ήταν ένας μαραθώνιος 21 ημερών: πέντε συνεχόμενες ημέρες νοσηλείας, χημειοθεραπεία την 8η και τη 15η ημέρα, και μετά πάλι από την αρχή. Η ψυχολογία μου στο νοσοκομείο δοκιμάστηκε σκληρά. Η ναυτία, οι καούρες και η αποστροφή για τις μυρωδιές του φαγητού έκαναν την καθημερινότητα επώδυνη. Το χειρότερο όμως ήταν η γεύση. Έπινα νερό και ένιωθα σαν να βγαίνει από σκουριασμένο σωλήνα· η «χημεία» είχε ριζώσει στα ούλα μου και δεν έφευγε με τίποτα. Εκεί κατάλαβα πως το παν είναι η ψυχολογία: δεν αφήνεις τον εαυτό σου να λυγίσει, απλώς μετράς αντίστροφα.

Ο δικός μου τρόπος επιβίωσης ήταν ο διαχωρισμός των ημερών. Σε κάθε κύκλο, υπολόγιζα 11 δύσκολες ημέρες και 10 ημέρες «ελευθερίας». Στις καλές μου μέρες, επέλεγα να ζω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Έτρωγα ό,τι ήθελα, απολάμβανα τη γεύση που επέστρεφε και ας ένιωθα το φούσκωμα από τα φάρμακα. Αυτές οι 10 μέρες ήταν η επένδυσή μου· ήταν οι μέρες που ένιωθα ξανά ο εαυτός μου και αυτό ήταν το μόνο που με ενδιέφερε.

Η κούραση ήταν δεδομένη και το συναίσθημα την παραμονή κάθε νέου κύκλου ήταν η απόλυτη απελπισία, γιατί ήξερα πια τι με περίμενε. Όμως, κάνοντας τον απολογισμό «εκ των υστέρων», συνειδητοποίησα ότι από τις 80-90 μέρες της θεραπείας, οι πραγματικά εφιαλτικές ήταν οι 44. Τις υπόλοιπες ήμουν καλά. Ακόμα και όταν έχανα τα μαλλιά και τα μούσια μου, δεν με ένοιαζε. Ήταν απλώς τρίχες. Αυτό που με ένοιαζε ήταν να μπορώ να κοιμηθώ ήρεμος, χωρίς να με ξυπνάει η τοξικότητα των φαρμάκων μέσα στη νύχτα.

​Σήμερα, 30 ημέρες μετά την τελευταία χημειοθεραπεία, οι παρενέργειες έχουν εξαφανιστεί και η αντοχή μου επιστρέφει μέρα με τη μέρα.

Το μήνυμά μου σε όποιον περνάει κάτι παρόμοιο είναι απλό: Προστάτευσε την ψυχολογία σου.

Διώξε την τοξικότητα και όσους σε αντιμετωπίζουν με οίκτο.

Ο καρκίνος δεν είναι ταμπού και η λύπη δεν βοηθάει σε μια μάχη που θα κερδηθεί.

Το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της περιπέτειας;

Μαθαίνεις να εκτιμάς όσα θεωρούσες δεδομένα, γιατί τελικά, τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

#WinCancer #ΜαζίΔυνατοί #ΚανείςΜόνος #Εθελοντισμός #SocialImpact #CancerAwareness