Βιωματική ιστορία

Η πρώτη Κυριακή του Ιουνίου, γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο ως η Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του Καρκίνου και φέτος συμπίπτει με την δική μου επέτειο. 

H φωτογραφία αυτή έχει τραβηχτεί ακριβώς 9 χρόνια πριν στο ρεα στο κρεβάτι αναμονής για το μεγάλο χειρουργείο μου. Προφανώς και χαμογελάω από άγνοια του τι θα ακολουθούσε ή ίσως για να πείσω τον εαυτό μου & τους άλλους πως είμαι γεμάτη ελπίδα. Όταν με κατέβαζαν με το φορείο στο υπόγειο στα χειρουργεία, ρώτησα τον νοσηλευτή γιατί το ασανσέρ δεν έχει καθρέπτη. Δεν θυμάμαι τι απάντησε μα οχτώ ώρες μετά όταν με ανέβαζαν στο δωμάτιο κατάλαβα γιατί. Υπάρχει λόγος που τα ασανσέρ των νοσοκομείων δεν έχουν καθρέπτες. Κανείς δεν θέλει να θυμάται την εικόνα του πόνου. 

Σήμερα, κάθε φορά που νιώθω κάπως στα κάτω μου κοιτάω αυτήν τη φώτο. Για να θυμάμαι πού ήμουν τότε την πρώτη μέρα του καλοκαιριού και πού είμαι τώρα και να νιώθω τυχερή κι ευγνώμων. Εσείς, που βρίσκεστε σε κρεβάτια νοσοκομείων γρήγορα να σταθείτε όρθιοι, αρτιμελείς, υγιείς και αισιόδοξοι. Εσείς που είστε όρθιοι, αρτιμελείς και υγιείς, να είστε κι αισιόδοξοι…

Γράφει η Ελένη Κιουσέ