Βιωματική ιστορία

Ήταν Μάρτιος του 2017.
Είχα γράψει:
«9 καρέκλες για 40 νούμερα αναμονής.
2 υπάλληλοι να εξυπηρετούν εκατοντάδες άτομα.
Ευτυχώς έχει καλό καιρό και μπορείς να περιμένεις και έξω.
Μεγάλη ταλαιπωρία κυρίως για τους καρκινοπαθείς, που μετά τη θεραπεία τους έρχονται να πάρουν τα “ενεσάκια” για τα λευκά και τον αιματοκρίτη.
Αναμονή πάνω από μία ώρα…»

Μιλούσα για τον Δημήτρη.
Και για όλους εκείνους που μετά από χημειοθεραπείες, με σπασμένο ανοσοποιητικό,
έπρεπε να σταθούν όρθιοι, όχι μόνο απέναντι στην αρρώστια,
αλλά και απέναντι στο σύστημα.
Στις ουρές, στα νούμερα, στην ταλαιπωρία.

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά,
τα φάρμακα αυτά φτάνουν στην πόρτα τους.
Δωρεάν. Χωρίς ουρές. Χωρίς «να πετύχεις καλό καιρό».
Με φροντίδα. Με σεβασμό.

Όχι, δεν αλλάζουν όλα από τη μια μέρα στην άλλη.
Αλλά κάθε φορά που κάτι αλλάζει, είναι σημαντικό.
Και ας άργησε.
Και ας πόνεσε μέχρι να γίνει.

Σήμερα σκέφτομαι τον Δημήτρη.
Και όλους όσους δεν πρόλαβαν να δουν αυτή τη μέρα.
Αλλά τη διεκδίκησαν, χωρίς να ξέρουν αν θα τη ζήσουν.

Ήταν μάταιο;
Όχι βέβαια. Γιατί κάτι άλλαξε.

Πίστη Κρυσταλλίδου