Βιωματικές Ιστορίες – Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου
Σε μία από τις θεραπείες του Δημήτρη,
στο αριστερό κρεβάτι , δίπλα στο παράθυρο, νοσηλευόταν ένας νεαρός άντρας.
Δεν μιλούσε πολύ.
Δεν ήρθε ποτέ κάποιος ,να του κρατήσει το χέρι.
Δεν χτύπησε το κινητό του.
Δεν του έφερε κανείς σπιτικό φαγητό.
Έφυγε μόνος του.
Σιωπηλά.
Συγκλονίστηκα τότε, σκέφτηκα
«είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένας άνθρωπος να νοιαστεί;»
Και δεν έχει να κάνει με την μοναχικότητα, που έχουν επιλέξει κάποιοι για τη ζωή τους , αλλά με το μαύρο πέπλο που έχουμε ρίξει στη νόσο , με τα λάθος στερεότυπα, που δυστυχώς ακόμα υπάρχουν
Σας μιλώ για τη μοναξιά εκείνων που δεν είχαν “κανέναν”. Ή που πίστεψαν ότι δεν έπρεπε να έχουν.
Πρόσφατα έφυγε κι ένας γνωστός ηθοποιός.
Στο σπίτι του. Μόνος.
Είπαν πως ήταν επιλογή του.
Ήταν όμως ;
Πώς ξεχωρίζεις την πραγματική επιλογή από αυτήν που σου έχουν «επιβάλει»;
Πόσοι άραγε λένε «θέλω να το περάσω μόνος» , επειδή δεν έμαθαν, να ζητούν βοήθεια;
Επειδή έπρεπε να «υπερασπιστούν» αυτό το άθλιο :
«Εσύ είσαι δυνατός δεν σε φοβάμαι»
Πόσοι «εξαφανίζονται» επειδή ο καρκίνος, ακόμη, αντιμετωπίζεται ως κάτι που πρέπει να το κρύψεις .
Είναι η σιωπή και φόβος γύρω απ’ τον καρκίνο.
Είναι το βάρος που νιώθουν πολλοί να μην το φορτώσουν στους άλλους.
Είναι ο φόβος ότι θα τους λυπηθούν. Ότι θα τους κοιτάξουν αλλιώς.
Κι έτσι, αντί να ζητάμε φροντίδα , ζητάμε απομόνωση.
Αντί να θέλουμε έναν άνθρωπο δίπλα, πείθουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε καλύτερα μόνοι.
Δεν έμαθα ποτέ το όνομα του νεαρού στο αριστερό κρεβάτι.
Αλλά τον κουβαλάω από τότε.
Γιατί το «μόνος» σε ένα ογκολογικό νοσοκομείο είναι σκληρό, τώρα που το σκέφτομαι το μόνος σε οποιοδήποτε νοσοκομείο είναι σκληρό.
Αν εσύ τώρα δίνεις μια μάχη, σε παρακαλώ: μη μείνεις σιωπηλός.
Δεν είναι αδυναμία να ζητάς βοήθεια. Είναι η πιο γενναία μορφή δύναμης: να ξέρεις πότε δεν πρέπει να είσαι μόνος.
Και αν είσαι δίπλα σε κάποιον που σου λέει “δεν θέλω φροντίδα”, μείνε. Ακόμα κι έτσι.
Γιατί καμιά φορά, η μεγαλύτερη φροντίδα είναι απλώς η παρουσία.
Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου
