Γιατί τώρα δεν υπάρχει «εσύ» και «εγώ».

Υπάρχει «εμείς».

Δυστυχώς, η βιοψία -της γυναίκας μου- έφερε μαζί της μια λέξη που κανείς δεν θέλει να ακούσει: καρκίνος στον πνεύμονα. 

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, θέλω να σου πω κάτι που το νιώθω πιο βαθιά από ποτέ:

Δεν είσαι μόνη σου.

Είμαι εδώ. Δίπλα σου. Και θα είμαι εδώ σε κάθε βήμα, σε κάθε δύσκολη μέρα, σε κάθε φόβο, σε κάθε μικρή νίκη. Θα περπατήσουμε μαζί αυτόν τον δρόμο. 

Όλο αυτό το διάστημα, οι προσευχές, τα μηνύματα, τα λόγια αγάπης και συμπαράστασης που μας στέλνετε είναι μια τεράστια αγκαλιά. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Πάντα πίστευα στη δύναμη της συλλογικότητας. Στη δύναμη που έχει μια καλή σκέψη, μια προσευχή, ένα χέρι που απλώνεται την κατάλληλη στιγμή. 

Και τώρα, αγάπη μου, θα πάρουμε μια μεγάλη ανάσα.

Θα ξαναβρούμε τη δύναμή σου. Θα ξαναβρούμε το χαμόγελό σου. Θα ξαναβρούμε τη ζωή μέσα στις μικρές και μεγάλες στιγμές της.

«Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα…» -Λάο Τσε.

Δεν θα σου υποσχεθώ ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Σου υπόσχομαι όμως κάτι πιο σημαντικό: δεν θα μείνεις μονάχη σε κανένα του σημείο. 

Κι αν κάποια στιγμή κουραστείς, θα σε κρατήσω εγώ.

Αν φοβηθείς, θα φοβηθούμε μαζί.

Αν λυγίσεις, θα σε σηκώσω.

Κι όταν δεν θα έχεις δύναμη να προχωρήσεις, 

θα προχωρήσουμε με τη δική μου.

Γιατί τώρα δεν υπάρχει «εσύ» και «εγώ».

Υπάρχει «εμείς».

Και μην ξεχνάς το φθινόπωρο…

Τα φύλλα πέφτουν. Η φύση μοιάζει να χάνει τη ζωντάνια της. 

Κι όμως, κάτω από τα γυμνά κλαδιά, η ζωή δεν σταματά. Προετοιμάζεται.

Η αποκοπή των φύλλων δεν είναι το τέλος.

Είναι η σιωπή πριν από την αναγέννηση.

Κι εκεί θα κοιτάμε κι εμείς.

Στην επόμενη άνοιξη

Γ-ι-ώ-τ-α μου

Γράφει ο Θεοφάνης