Εσένα τον άνθρωπο δίπλα στον ασθενή ,τον φροντιστή, το στήριγμα. Εσένα που επέλεξες να σταθείς δίπλα σε εκείνον που πονά, τον άνθρωπο που παλεύει για τη ζωή του, όχι από χρέος, αλλά από αγάπη και από δική σου ανάγκη να προσφέρεις. Εσύ που θα μπορούσες να λιποτακτήσεις και να πεις «δεν είναι δική μου μάχη, …
Εσένα τον άνθρωπο δίπλα στον ασθενή ,τον φροντιστή, το στήριγμα.
Εσένα που επέλεξες να σταθείς δίπλα σε εκείνον που πονά, τον άνθρωπο που παλεύει για τη ζωή του, όχι από χρέος, αλλά από αγάπη και από δική σου ανάγκη να προσφέρεις.
Εσύ που θα μπορούσες να λιποτακτήσεις και να πεις «δεν είναι δική μου μάχη, δεν είναι δικός μου πόλεμος», αλλά έμεινες για να σταθείς και να κρατάς το χέρι μέχρι το τέλος.
Εσύ που αναστέλλεις όλες τις δικές σου ανάγκες, για να είσαι εκεί.
Η μάνα , ο σύντροφος, η αδερφή, ο φίλος τι σημασία έχει, εσύ επέλεξες να είσαι εκεί και ν´ αγαπάς. Ακόμα και όταν όλα άλλαξαν, ακόμα και όταν ο άνθρωπος σου έγινε άλλος, ακόμα και όταν εσύ έγινες «άλλος».
Εσύ που μετράς το χρόνο με τις σταγόνες του ορού και τον μονότονο ήχο του μηχανήματος που ρυθμίζει τη θεραπεία του.
Εσύ που δοκιμάζεις τις αντοχές της ψυχής και του σώματος σου, σε μια καρέκλα όλο το βράδυ. Που αφουγκράζεσαι την ανάσα που παίρνει δίπλα σου, για να καταλάβεις αν συνεχίζει να κάνει όνειρα, ενώ κοιμάται μέσα στους πόνους.
Εσύ που κλαις κρυφά, που ψάχνεις μια σχισμή ελπίδας , στα λόγια ή στο βλέμμα του γιατρού, μια χαραμάδα για να δεις ένα θαύμα να γεννιέται.
Εσένα σε θυμήθηκε κανείς; για να ρωτήσει αν εσύ είσαι καλά και αν εσύ χρειάζεσαι κάτι;
Και ξέρω ποια θα είναι η απάντηση σου
«καλά είμαι εγώ … αντέχω»
Και το πιθανότερο είναι να μην είσαι καλά και να μην αντέχεις, αλλά εσύ συνεχίζεις να στέκεις εκεί, γυμνός από δυνάμεις στο ψύχος του λευκού θαλάμου και να νιώθεις πως ο κόσμος τελειώνει στην άκρη του διαδρόμου του νοσοκομείου!
Ξέρεις κάτι, δεν πειράζει αν δεν αντέχεις κάποιες στιγμές, δεν πειράζει αν κουράστηκες…είναι ανθρώπινο. Και ξέρω ακόμα, πως αν έπρεπε να το ξανά κάνεις, θα ξεκινούσες από την αρχή χίλιες φορές.
Και αφού δεν υπάρχει καμία παγκόσμια μέρα για τον άνθρωπο δίπλα στον ασθενή, για να σε θυμηθούμε … σήμερα σου λέμε «ευχαριστώ» γιατί παρέμεινες άνθρωπος!
Πίστη Κρυσταλλίδου
Comments
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΟΛΑΤΖΗΣ
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ…..
Νίκη Κουμαρτζάκη
πέρασε ένας χρόνος από τότε που ήμουν και ένιωθα όλες τις παραπάνω λέξεις.. σε κάθε λέξη του κειμένου είμαι. Ενός κειμένου φτιαγμένο για τον καθένα ξεχωριστά που νιώθει χρέος του, το πιο άξιο και σημαντικό από όλα τα χρέη του ανθρώπου, να προσφέρει με όση αγάπη κουβαλά, το μόνο που εκείνος που παλεύει, σου ζητά.. Την ελπίδα. Να του κρατάς το χέρι και να του δίνεις αυτή την ελπίδα.. και το καταφέρνεις. Όλοι εμείς που σταθήκαμε ή στεκόμαστε δίπλα τους το καταφέρνουμε. Γιατί όλοι μας που ταυτιζόμαστε με αυτό το κείμενο, μάθαμε πως μόνο τούτη την ελπίδα μπορούμε να προσφέρουμε, Το πιο δυνατό φάρμακο τους.. Κανείς άλλος δεν μπορεί να τους το δώσει . Μονάχα όσοι είμαστε εκεί. Δίπλα τους. και ναι θα το ξαναέκανα.. και ας μην υπάρξει ποτέ καμιά παγκόσμια μέρα για τον φροντιστή. θα ξαναζούσα κάθε λέξη, Συγχαρητήρια!
ασημινα μερμιρη
συμφωνω απολυτα με το αρθρο.αξιζουν συγχαρητηρια στο συζυγο μου 14 μερες εμεινε μαζι μου στο νοσοκομειο περσι που εκανα χειρουργειο διπλης μαστεκτομης και αποκαταστασης
ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΑΛΕΞΙΟΥ
Δεν έχω λόγια…ευχαριστώ την μανούλα μου που ήταν εκεί και στεκόταν σαν βράχος!Μου κρατούσε το χέρι και σε καμία περίπτωση δεν πιστεψε ότι δεν θα τα κατάφερνα…στη μάνα μου που ποτέ δεν την είδα να λυγίζει και είμαι σίγουρη οτι η καρδούλα της ήξερε τί περνούσε…Όταν στην πρώτη χημιοθεραπεία της είπα:Μαμά,δεν θα τα καταφέρω,…μου είπε:Είμαι σίγουρη οτι θα τα καταφέρεις,μην τα παρατήσεις…σ ευχαριστώ μανούλα μου…