Βιωματικές Ιστορίες – Γράφει η Αγγελική Μεταξά
My story tale 🌟 💫 ⭐️
Μετά απο ένα διάστημα απουσίας λόγω ιατρικών λόγων αποφάσισα να κάνω την συγκεκριμένη ανάρτηση αν και ξέρω πως τα παιδιά μου θα διαφωνήσουν.
Ήρθε λοιπόν και η δική μου σειρά να ακούσω την λέξη «καρκινος» αλλά με μια καλή πρόβλεψη καθώς ήταν στον θυροειδή. Μια απλή προληπτική εξέταση, το ετήσιο check up που κάνω μου έδειξε μια ασυνήθιστη μάζα που ζητούσε περαιτέρω διερεύνηση.
Εξετάσεις, υπέρηχοι, βιοψία, χαρτογράφηση τραχήλου και λεμφαδένων, νέο εύρημα, ξανά βιοψία και αποτέλεσμα, μετάσταση στους λεμφαδένες…
Αρχικά σοκ μέχρι να δούμε την μορφή. Μια εβδομάδα στα πατώματα. Δεν έκλαψα παρά στην αρχή.
Συνέχισα την ρουτίνα μου κανονικά και το συζήτησα με τους κοντινούς μου ανθρώπους γιατί σαν χαρακτήρας δεν μπορώ να κρυφτώ.
Σκεφτείτε ότι την ώρα που έμαθα για την μετάσταση στους λεμφαδενες ήταν μόλις είχα τελειώσει με την εκδήλωση του Ροταρυ και είχα αφήσει το μικρόφωνο στη θέση του όταν χτυπησε το τηλέφωνο να μου το ανακοινώσει η Ενδοκρινολογος μου…
Και μετά σύμφωνα με τους γιατρούς μου δράσαμε άμεσα.
Η Ενδοκρινολογος μου η κα Γεωργία Χρυσανθόπουλου σε συννενόηση με τον Χειρουργό Ιατρό με εξειδίκευση στον Θυροειδη κ. Κυριάκο Βαμβακίδη αφού με πληροφόρησαν και με καθησύχασαν ότι είναι 99% ιάσιμη μορφή, το επόμενο στάδιο ήταν το χειρουργείο.
Σχεδόν 4+ ώρες, με θυροειδεκτομη και αφαίρεση 30(!) λεμφαδένων.
Ξύπνησα χωρίς πόνο, σηκώθηκα αμέσως, 2 ώρες μετά, περπάτησα, μίλησα χαμηλόφωνα και μετά από 2 24ωρα γύρισα σπίτι μου.
Αν φοβήθηκα; Όχι, περιέργως ήμουν πολύ ψύχραιμη, συνειδητοποιημένη θα έλεγα. Είχα εμπιστοσύνη πρώτα στον Θεό και μετά στον γιατρό μου όπως είπα στον Κυριάκο στην ερώτηση του πως νιώθω λίγο πριν με ναρκώσει η Αναισθησιολογος.
Σήμερα μου αφαίρεσαν τα ράμματα.
Η πρώτη επαφή μου με την πραγματικότητα ένα δεύτερο σοκ! Μια ουλή τεράστια από την μέση του λαιμού ως το δεξί αυτί. Χλώμιασα.
Έτσι θα μείνει; ρώτησα συγκρατημένα.
Όχι, θα «σβήσει» σιγά σιγά, σε 3 μήνες δεν θα φαίνεται τόσο. Τώρα είστε πρησμένη από το χειρουργείο, μια εβδομάδα μόλις έχει περάσει, θα κανετε υπομονή. Αν δεν σας ικανοποιεί το αποτέλεσμα μπορείτε να κάνετε πλαστική. Πριν από αυτό όμως,
σε δεύτερο στάδιο θα χρειαστεί να πάρετε ιώδιο και να μπείτε στην απομόνωση μετά από ένα μήνα μου είπε η βοηθός του γιατρού μου.
Άλλο μαρτύριο αυτό… αλλά απαραίτητο να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ξανακοιταξα την ουλή μου. Έβγαλα φωτογραφία το λαιμό μου να δω πως φαίνεται
Χάλια, σκέφτηκα…Την έστειλα στην κόρη μου.
«Μαμά, είναι το παράσημο σου, μου έγραψε το παιδί μου, πρέπει να είσαι περήφανη»!
Την ξανακοιταξα με συμπάθεια αυτή τη φορά. Έχει δίκιο το παιδί μου σκεφτηκα.
Είχα σκοπό να την κρύψω αλλά όχι πια, κι όπως μου είπε ένας καλός φίλος «μην μασάς, οι ουλές δείχνουν ότι είσαι αγωνίστρια».
ΥΓ. Να προσέχετε τον εαυτό σας και να κανετε προληπτικές εξετάσεις, η πρόληψη σώζει!
Ευχαριστώ πολύ την οικογένεια μου, τον σύζυγο μου πάνω από όλους που ήταν δίπλα μου, υποστηρικτικός και τρυφερός και δεν έφυγε λεπτό σε όλη αυτή την διαδρομή που μου κρατούσε διαρκώς το χέρι (κυριολεκτικά και μεταφορικα), τα παιδιά μου για την αγάπη που λαμβάνω κυρίως στις δύσκολες στιγμές που φαίνεται πόσο ενωμένη μπορεί να είναι μια οικογένεια, τους συγγενείς και φίλους που ήρθαν να με επισκεφτούν και που δεν με άφησαν στιγμή μόνη μου για να μην στεναχωριέμαι και που τα μηνύματα, τα τηλέφωνα και τα δωρα τους ομόρφυναν τις μέρες μου και απάλυναν την ψυχή μου.
Ευχαριστώ όλους όσους το διαβάσατε.
Όταν με συναντήσετε λοιπόν μην με ρωτήσετε τι έχω στον λαιμό μου
τώρα ξέρετε, το παράσημο μου! 😉
Γράφει η Αγγελική Μεταξά
