Μια γυναίκα βγαίνει από τη χημειοθεραπεία και ζητά από την κόρη της να πάνε για καφέ. Θέλει απλώς να καθίσει στον ήλιο. Ένας άντρας, μετά από εβδομάδες στο νοσοκομείο, γελά με το ίδιο χαζό αστείο που του λέει ο φίλος του εδώ και χρόνια. Ο καρκίνος φέρνει φόβο, κούραση, αγωνία. Δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος χαμογέλασε. …
Μια γυναίκα βγαίνει από τη χημειοθεραπεία και ζητά από την κόρη της να πάνε για καφέ. Θέλει απλώς να καθίσει στον ήλιο.
Ένας άντρας, μετά από εβδομάδες στο νοσοκομείο, γελά με το ίδιο χαζό αστείο που του λέει ο φίλος του εδώ και χρόνια.
Ο καρκίνος φέρνει φόβο, κούραση, αγωνία. Δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος χαμογέλασε. Εκείνο το χαμόγελο, όμως, έχει άλλη αξία πια.
Είναι ο καφές που περίμενες. Ένα αστείο που σε πέτυχε απροετοίμαστο. Μια κανονική μέρα, επιτέλους.
«Ο καρκίνος δεν μου πήρε το χαμόγελο. Μου έμαθε γιατί έχει σημασία».
Γιατί όταν έχεις περάσει τόσα, ξέρεις καλά πόσο αξίζουν οι μικρές χαρές.
Και θέλεις να τις ζήσεις, χωρίς να τις αναβάλεις.






