Φόρμα Εθελοντή WinCancer

«Η εθελοντική προσφορά δεν αλλάζει μόνο τη ζωή των άλλων, αλλά και τη δική μας.»

    Φόρμα Εγγραφής

    Προσωπικά Στοιχεία

    Ονοματεπώνυμο:

    Ημερομηνία Γέννησης:

    Φύλο: ΆνδραςΓυναίκαΆλλοΔεν επιθυμώ να απαντήσω

    Διεύθυνση Κατοικίας:

    Πόλη:

    Τ.Κ.:

    Τηλέφωνο Επικοινωνίας:

    Email:


    Εθελοντική Συμμετοχή

    Σε ποιες δράσεις ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε;

    Δράσεις σε νοσοκομείαΚαμπάνιες ενημέρωσης/ευαισθητοποίησηςΟργάνωση εκδηλώσεωνΔιοικητική/υποστηρικτική εργασίαΨηφιακός εθελοντισμός (social media, δημιουργία περιεχομένου)

    Άλλο:

    Διαθεσιμότητα:

    Καθημερινές πρωίΚαθημερινές απόγευμαΣαββατοκύριακα


    Δεξιότητες / Εμπειρία

    Έχετε προηγούμενη εμπειρία στον εθελοντισμό;

    ΝαιΌχι

    Αν ναι, περιγράψτε σύντομα:

    Γλώσσες που γνωρίζετε:

    Δεξιότητες (π.χ. επικοινωνία, οργάνωση, καλλιτεχνικά, τεχνικά):


    Ιατρικά/Ειδικά Στοιχεία (προαιρετικά)

    Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να γνωρίζουμε για λόγους υγείας;


    Συναίνεση Επεξεργασίας Προσωπικών Δεδομένων

    Ονοματεπώνυμο:

    Υπογραφή (προαιρετικά - πληκτρολογήστε):

    Ημερομηνία:

    Ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο…

    Σε μια από τις συζητήσεις μας με την μητέρα του Δημήτρη μου είπε . -Πίστευα πως ο Θεός, δεν θα σου δώσει άλλη μεγάλη πίκρα, αφού έχασες τον αδερφό σου, θα έσωνε τον Δημητρη μου. Αλλά δυστυχώς η απώλεια δεν είναι μια θητεία, την έκανες και τελείωσες. Η ζωή σε προετοιμάζει, σε εκπαιδεύει ν´ αντέχεις. …

    Σε μια από τις συζητήσεις μας με την μητέρα του Δημήτρη μου είπε .
    -Πίστευα πως ο Θεός, δεν θα σου δώσει άλλη μεγάλη πίκρα, αφού έχασες τον αδερφό σου, θα έσωνε τον Δημητρη μου.
    Αλλά δυστυχώς η απώλεια δεν είναι μια θητεία, την έκανες και τελείωσες.
    Η ζωή σε προετοιμάζει, σε εκπαιδεύει ν´ αντέχεις.
    Όταν έφυγε αιφνίδια ο αδερφός μου πίστευα πως δεν θα μπορέσω να το ξεπεράσω ποτέ αυτόν τον πόνο.
    Έτσι είναι δεν το ξεπερνάς, απλά μαθαίνεις να ζεις μ´αυτό.
    Έφυγε όμως χωρίς να του πω ένα «αντίο» χωρίς να του πω, πόσο πολύ τον καμάρωνα και πόσο τον αγαπούσα.
    Γι αυτό σας λέω πως ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο!
    Μην «αποθηκεύετε» συναισθήματα και λέξεις, να τα εκφράζετε, κάθε μέρα, να λέτε σ´ αγαπώ, σε καμαρώνω, μου λείπεις!
    Πάντα αυτά που δεν είπαμε βαραίνουν.
    Και να φοράτε ζώνη όταν οδηγείτε και κράνος! Αν ο αδερφός μου φορούσε ζώνη σήμερα θα ήταν εδώ, η ομορφιά του και το χαμόγελο του θα έκανε καλύτερη τη ζωη μας.
    Δεν με αγαπούν τα καλοκαίρια …
    αλλά τα αγαπώ εγώ!
     Πίστη Κρυσταλλίδου