Στο τέλος κάθε συζήτησης στα podcast του WinCancer κάνω πάντα την ίδια ερώτηση: «Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;» Μία από τις πιο σκληρές απαντήσεις που έχω ακούσει είναι μόλις τρεις λέξεις: «Δεν κάνω όνειρα». Έχω ακούσει πολλές φορές αυτή την απάντηση. Από ανθρώπους που ζουν με τον καρκίνο. Από ανθρώπους …
Στο τέλος κάθε συζήτησης στα podcast του WinCancer κάνω πάντα την ίδια ερώτηση:
«Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;»
Μία από τις πιο σκληρές απαντήσεις που έχω ακούσει είναι μόλις τρεις λέξεις:
«Δεν κάνω όνειρα».
Έχω ακούσει πολλές φορές αυτή την απάντηση. Από ανθρώπους που ζουν με τον καρκίνο. Από ανθρώπους που τον αντιμετώπισαν. Από φροντιστές που έζησαν την αγωνία δίπλα σε κάποιον που αγαπούν.
Και κάθε φορά με συγκλονίζει το ίδιο.
Γιατί συνειδητοποιώ πως ο καρκίνος δεν απειλεί μόνο την υγεία ενός ανθρώπου. Μπορεί να του στερήσει και την επιθυμία να φανταστεί το μέλλον του.
Να φοβάται να προγραμματίσει. Να διστάζει να ελπίσει. Να μην τολμά να πει «του χρόνου».
Σκέψου, λοιπόν, πόσο τυχερός είσαι αν σήμερα μπορείς να κάνεις όνειρα. Αν μπορείς να σχεδιάζεις ένα ταξίδι, μια αλλαγή, μια καινούργια αρχή.
Μην το θεωρείς δεδομένο.
Και σε εσάς που αντιμετωπίζετε τον καρκίνο, είτε ως ασθενείς είτε ως φροντιστές, θέλω να πω κάτι:
Δεν χρειάζεται να είστε δυνατοί κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις απαντήσεις. Ούτε να σχεδιάζετε χρόνια μπροστά.
Αλλά μην αφήσετε τον καρκίνο να σας πάρει και τα όνειρα.
Κάντε μικρά όνειρα. Για την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα, το επόμενο καλοκαίρι.
Γιατί ίσως η μεγαλύτερη νίκη που μπορείτε να διεκδικήσετε απέναντί του είναι αυτή:
Να συνεχίσετε να ονειρεύεστε, ακόμη κι όταν φοβάστε το αύριο.
Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου
#WinCancer #Καρκίνος #ΖωήΜεΚαρκίνο #Φροντιστές #ΔύναμηΖωής
