Ένας χρόνος μετά…

Φέρνω στο μυαλό μου πως ήμουν πριν ακριβώς ένα χρόνο. Φέρνω στο μυαλό μου όλες τις στιγμές μία προς μία. Πως το είπα στα παιδιά μου, πως ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν τα φάρμακα στο αίμα μου, πως ήταν όταν μου ξύρισαν τα μαλλιά μου, πως ήταν να νοιώθω εξάντληση, να σπρώχνω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι κάθε μέρα και να πάει στη δουλειά, πως ένοιωσα όταν μου είπαν τα καλά νέα ότι ο καρκίνος εξαφανίστηκε

Πριν ένα χρόνο διαγνώστηκα με διηθητικό μεταστατικό καρκίνο μαστού.

Πριν ένα χρόνο  όλα γύρω μου μαύρισαν ξαφνικά, ένοιωθα ότι ο χρόνος σταμάτησε. Περίεργα παιχνίδια που παίζει ο νους… Τι σκεφτόμουν πριν ένα χρόνο, πώς περίμενα ότι θα είμαι μετά από ένα χρόνο και πώς είμαι τελικά!!!

Φέρνω στο μυαλό μου πως ήμουν πριν ακριβώς ένα χρόνο. Φέρνω στο μυαλό μου όλες τις στιγμές μία προς μία. Πως το είπα στα παιδιά μου, πως ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν τα φάρμακα στο αίμα μου, πως ήταν όταν μου ξύρισαν τα μαλλιά μου, πως ήταν να νοιώθω εξάντληση, να σπρώχνω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι κάθε μέρα και να πάει στη δουλειά, πως ένοιωσα όταν μου είπαν τα καλά νέα ότι ο καρκίνος εξαφανίστηκε, πως ήταν όταν κοιτάχτηκα στον καθρέπτη πρώτη φορά μετά τον ακρωτηριασμό, πως   πέρασα εκείνο το μήνα με το καθημερινό πρωινό ξύπνημα στις 5π.μ. για να κάνω ακτινοβολία στις 7:30π.μ. και στις 10π.μ. να είμαι πίσω στη δουλειά μου. Πως ήταν όταν έχασα την καλύτερη μου φίλη από την ίδια ασθένεια, την συνοδοιπόρο μου σ’ αυτόν τον αγώνα.

Ναι τα πέρασα όλα αυτά. Ναι ο δρόμος ήταν ανηφορικός πολύ ανηφορικός. Ναι έδωσα μάχη, σκληρή μάχη, όχι όμως με κάποιο θεριό, όχι, με τον ίδιο τον εαυτό μου έδωσα αυτή τη μάχη. Τον έβαλα απέναντι και πέταξα καθετί παθολογικό, νοσηρό από πάνω του. Τον γνώρισα καλύτερα και τον απελευθέρωσα από σκέψεις και  αρνητικά συναισθήματα. Του έμαθα να εκτιμάει τι πραγματικά αξίζει στη ζωή  και να συνεχίζει. Είμαστε θνητοί άρα δεν θα είμαστε αιώνια, καθετί που έρχεται στη ζωή μας είναι για καλό, ας το εκμεταλλευτούμε κι ας του δώσουμε νόημα. Προσπάθησα να κρατήσω μόνο τα καλά από όλη αυτή την περιπέτεια. Νοιώθω πραγματικά τυχερή, νοιώθω ευλογημένη  που έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούν πραγματικά και νοιάζονται για μένα.

Ένα χρόνο πριν έφαγα ένα τόσο δυνατό χαστούκι που με ταρακούνησε γερά. Με αφύπνισε. Μπορεί να με έριξε προσωρινά σηκώθηκα όμως πιο δυνατή μόνο με κάτι γρατζουνιές και συνεχίζω ανανεωμένη και απελευθερωμένη από ενοχές και μιζέριες.

Ναι συνεχίζω και θα συνεχίζω να κάνω σχέδια, να ονειρεύομαι , να ΖΩ.

Αυτό μου έμαθε ο καρκίνος μου… να συνεχίσω να ΖΩ.

Αντωνίου Αναστασία

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ