Η Μαριάνα έδωσε μια γενναία μάχη

Μετά την τρίτη χημειοθεραπεία τα πράγματα είχαν μπει σε μία ρουτίνα .Ζούσα με στόχο την επόμενη μέρα και αυτά που είχα να κάνω άμεσα .

Ήταν καιρός που δεν ήμουν πολύ καλά.Η διάθεση μου ήταν χάλια και το σώμα μου ακολουθούσε.Πόναγε το στομάχι μου.Είχα γαστρίτιδα ,το ήξερα,όμως τώρα επέμενε και ο πόνος ήταν συχνός και δυνατός.Αποφάσισα να το κοιτάξω .

Ναι,μου είπε η γιατρός,γαστρίτιδα σε κρίση ,όμως έπρεπε να κάνω γαστροσκόπηση,μήπως είχα ελικοβακτηρίδιο που μου την δημιούργησε,ώστε να πάρω αντιβίωση ,να το «εκριζώσουμε».

Η απάντηση ήταν σοκαριστική. Ναι,είχα ελικοβακτηρίδιο αλλά και non-Hodgkin λέμφωμα στομάχου.

Διάγνωση καρκίνου,λοιπόν!

Τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής πολύ μπερδεμένα. Άκουγα την γιατρό να μου λέει ότι πρέπει να κλείσω για την επόμενη μέρα ,χειρουργείο και δεν καταλάβαινα.

Έφυγα μπερδεμένη και μέσω γιατρού φίλου μου,βρήκα το γιατρό που θα με αναλάμβανε.

Δεν χρειαζόταν εγχείρηση .Μόνο πολύ δυνατή χημειοθεραπεία .

Σε επόμενη εξέταση,στο μυελό των οστών ,μου βρήκαν μικρή διήθηση και εκεί.

Οι πιθανότητες επιτυχίας της θεραπείας μου,λιγόστευαν .

Ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες μαζί με πολύ δυνατή αντιβίωση για το ελικοβακτηρίδιο .

Ένιωθα σαν να είχα ένα alien μέσα μου.Είχα την μεταλλική γεύση του στο στόμα και πονάγα πολύ.

Μετά την τρίτη χημειοθεραπεία τα πράγματα είχαν μπει σε μία ρουτίνα .Ζούσα με στόχο την επόμενη μέρα και αυτά που είχα να κάνω άμεσα . Αυτό είναι πολύ βοηθητικό . Η οικογένεια μου,όλο αυτό το διάστημα,ήταν δίπλα μου,ψύχραιμα και πολύ πολύ κοντά . Μου έδιναν πολύ κουράγιο και αγάπη,όμως η αγωνία που έβλεπα στο βλέμμα τους,ήταν τεράστια.Πολλές φορές σκέφτηκα,κοιτάζοντάς τους,ότι είναι μάλλον ευκολότερο για μένα,παρά γι αυτούς.

Έχοντας περιθώριο 20 ημερών από την μια θεραπεία στην επόμενη ,μόλις αισθανόμουν λίγο καλύτερα ,πήγαινα για δουλειά .

Δούλευα ως ταμείας ,σε δικό μας καλοκαιρινό σινεμά. Μου άρεσε να το κάνω.

Κοίταζα όλο αυτό το κόσμο που ερχόταν να περάσει 2 ώρες ευχάριστα και σκεφτόμουν ,ότι δεν πέρναγε καν από το μυαλό τους,πόσο τυχεροί ήταν.

Οι μέρες περνούσαν βήμα βήμα . Τα λευκά μου σε κατήφορο,τα μαλλιά μου δεν υπήρχαν πια,τα μάτια μου με μαύρους κύκλους. Η διάθεσή μου όμως δεν ήταν πάντα χάλια. Δεν πόναγα πια,αλλά δεν είχα καθόλου δυνάμεις.

Όταν τέλειωσα με τις χημειοθεραπείες και έκανα τις εξετάσεις μου,ήταν όλες καθαρές . Ακόμα κ αυτή του μυελού των οστών.

Όταν μου είπε ο γιατρός μου,ότι είμαι καθαρή πια,νομίζω ότι για πρώτη φορά,από όλο αυτό το διάστημα της αρρώστιας ,έκλαψα.

Έκλαψα πολύ. Έκλαψα από ευγνωμοσύνη για τον γιατρό μου,την οικογένεια μου,τους φίλους μου και την τύχη μου. Έκλαιγα και έφευγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε.Αισθάνομαι πολύ τυχερή που το έζησα όλο αυτό και έγινα καλά. Ο λόγος είναι ότι πήρα πολλά μαθήματα .

Μαθήματα που δεν στα δίνει ,τίποτα άλλο .Είδα την ζωή αλλιώς Επαναξιολόγησα πολλά πράγματα .Άλλα κέρδισαν αξία ,άλλα έχασαν.

Αυτό που πιστεύω πια, ότι έχει την μεγαλύτερη αξία στη ζωή μας,είναι η αγάπη των ανθρώπων που αγαπάς. Τίποτα άλλο. Όλα τ άλλα είναι ασήμαντα.
Μαριάννα

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ