Ο Παναγιώτης Μιχαήλ ιδρυτής του be strong αφηγείται την ιστορία του

Όλοι πιστεύουν ότι ο καρκίνος δεν θα χτυπήσει την πόρτα τους. Έτσι πίστευα και εγώ! Η ζωή μου λόγω της αθλητικής δραστηριότητας αλλά και της επαγγελματικής μου ιδιότητας ως γυμναστής, ήταν πολύ προσεγμένη. Υγιεινή διατροφή, σωματική άσκηση, χωρίς καταχρήσεις το θεώρησα αδιανόητο να συμβαίνει αυτό σε μένα, ειδικότερα εκείνη την περίοδο που ήμουν στο ζενίθ της καριέρας μου.

Σε ηλικία 30 ετών, το 1997 μου διέγνωσαν καρκίνο του όρχεως. Πήγα στον γιατρό την επόμενη μέρα, αφού ψηλάφισα κάτι περίεργο στο σημείο αυτό. Αυτό ήταν που έσωσε την ζωή μου, πήγα αμέσως στον γιατρό! Το ευτύχημα ήταν ότι ο καρκίνος βρισκόταν σε αρχικό στάδιο. Το είδος του καρκίνου αυτού από ότι μου είπε ο γιατρός, ήταν ιάσιμος κατά 99%. Μόλις μου ανακοίνωσε ο γιατρός την διάγνωση, πάγωσα έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Το μόνο που δεν είχα σκεφτεί στην ζωή μου ήταν ότι θα πάθω καρκίνο.

Όλοι πιστεύουν ότι ο καρκίνος δεν θα χτυπήσει την πόρτα τους. Έτσι πίστευα και εγώ! Η ζωή μου λόγω της αθλητικής δραστηριότητας αλλά και της επαγγελματικής μου ιδιότητας ως γυμναστής, ήταν πολύ προσεγμένη. Υγιεινή διατροφή, σωματική άσκηση, χωρίς καταχρήσεις το θεώρησα αδιανόητο να συμβαίνει αυτό σε μένα, ειδικότερα εκείνη την περίοδο που ήμουν στο ζενίθ της καριέρας μου.

Μετά το πρώτο σοκ, που κακά τα ψέματα όταν σου ανακοινώνει ο γιατρός ότι έχεις καρκίνο, το μυαλό σου πάει κατευθείαν στο θάνατο, αφού έτσι μας έχουν μάθει, λειτούργησε το ένστικτο της επιβίωσης και είπα στον γιατρό: «Γιατρέ μου, πες μου αμέσως τι πρέπει να κάνουμε, για να βγάλουμε το τέρας από μέσα μου».

Μέρος της θεραπείας σαν πρώτη φάση ήταν η χειρουργική επέμβαση. Χειρουργήθηκα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Γεννηματά στην ουρολογική κλινική. Η βιοψία έδειξε ότι ο όγκος ήταν μικτός και αποτελούταν από εμβρυϊκό καρκίνωμα, χοριοκαρκίνωμα και σεμίνωμα. Λόγω της ιδιαιτερότητας του μικτού όγκου και για λόγους προληπτικούς η θεραπεία του έκλεισε με χημειοθεραπείες.

Στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έκανα δυο κύκλους χημειοθεραπειών με το φάρμακο πλατίνα και ενδιάμεσο διάλειμμα 20 ημερών. Ο κάθε κύκλος διαρκούσε 5 ημέρες. Μπαίνοντας την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο, για να ξεκινήσω την χημειοθεραπεία, παρόλο που κανένας δεν με ενημέρωσε για το τι με περίμενε, ήμουν χαλαρός. Είχα πάει με το σκεπτικό, ότι θα πάω και θα βάλουν στον κορμί μου έναν απλό ορό…

Ποτέ δεν μου άρεσε να βάζω ταμπέλες, στα πράγματα τα οποία συνέβαιναν στην ζωή μου. Βάζοντας ταμπέλες και εστιάζοντας στο αρνητικό μέρος του θέματος, το μόνο που μπορεί να πετύχει κάποιος, είναι να μεγαλοποιήσει περισσότερο ένα γεγονός, κάνοντάς το μέσα στο μυαλό ένα τέρας.

Έτσι και εκείνη την  περίοδο δεν έβαλα καμία ταμπέλα όπως για παράδειγμα: «ΠΩ-ΠΩ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΑΙΝΩ ΓΙΑ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ…»

Είδατε; Μόνο που διαβάζεις αυτήν την πρόταση τρομοκρατείσαι, πόσο μάλλον να έχεις καρκίνο και καθημερινά αυτή η ταμπέλα να υπάρχει σφηνωμένη στο μυαλό. Έχοντας αυτήν την θετική στάση σε όλη την διάρκεια των θεραπειών κατά τον γιατρό μου, είχα τις λιγότερες δυνατές παρενέργειες, παρόλο που το σχήμα που μου έκαναν ήταν εξαιρετικά δυνατό!

be strong

Συνεχείς εξετάσεις αίματος για τους καρκινικούς δείκτες, πλήθος εξετάσεων, μήπως έχει γίνει μετάσταση. Κατάλαβα ότι όλο αυτό έπρεπε να το αντιμετωπίσω μόνος μου, αφού όλοι ως δια μαγείας είχαν εξαφανιστεί με ελάχιστες εξαιρέσεις, εξάλλου μην ξεχνάτε ότι με τον καρκίνο θεωρείσαι μελλοθάνατος…

Μέχρι και τον γιατρό μου κυνηγούσα να μου πει τι παρενέργεια θα είχα από τις χημειοθεραπείες. Δεν υποτιμώ την επιστημονική του αξιοπιστία, είναι ένα από τους καλύτερους γιατρούς. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως δεν χρειάζεται κάποιος να είναι μόνο γιατρός, αλλά πάνω από όλα άνθρωπος. Το δικαίωμά μου που είχα ως ασθενής, να έχω πρόσβαση στην πληροφορία και την ενημέρωση, δεν την είχα αφού ο γιατρός μου ήταν σφίγγα, με το ζόρι του έπαιρνε κάποιος κουβέντα.

Όσο βέβαια αφορά το κομμάτι της υποστήριξης ούτε κουβέντα να γίνεται. Κανένας από τους γιατρούς μου δεν με παρέπεμψε σε καμία ομάδα υποστήριξης. Πέραν τούτου όμως δεν είδα καμία οργάνωση υποστήριξης, μέσα σε κάποιο από τα νοσοκομεία που νοσηλεύτηκα, ούτε καν μια αφίσα για το που θα μπορούσα να απευθυνθώ.

Στην διάρκεια των θεραπειών αλλά και του ταξιδιού μου με τον καρκίνο, έμαθα πολλά πράγματα για την ζωή, τους φίλους, τους συνεργάτες, τους γιατρούς, τα φάρμακα, τον εαυτό μου, το σώμα μου. Αν ήθελα να συνεχίσω, έπρεπε να διαπραγματευτώ με όλα αυτά από την αρχή και να αποδεχτώ την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Όσο αρνείσαι να αποδεχτείς μια κατάσταση, τόσο η κατάσταση αυτή μπορεί να σε γυρίσει πίσω και να χειροτερέψουν οι συνθήκες, μη μπορώντας να κανείς ούτε ένα βήμα μπροστά.

Και πιστέψτε με εκείνη την περίοδο, το μόνο που δεν ήθελα ήταν να κάνω βήματα πίσω! Μέσα στο ανακάτεμα, την αδυναμία, τις ναυτίες και τις άλλες παρενέργειες της πλατίνας (φάρμακο χημειοθεραπείας), αποφάσισα με τον εαυτό μου να ΜΕΙΝΩ ΔΥΝΑΤΟΣ, για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Εκείνες τις δύσκολες ώρες δημιούργησα τα δικά μου όνειρα, που ήταν και εκείνα που με κράτησαν ζωντανό.

Παναγιώτης ΜιχαήλΈνα από αυτά ήταν ότι ήθελα βγω νικητής από την μάχη που έδινα με τον καρκίνο, ώστε να μπορέσω στην συνέχεια να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Να μοιραστώ την εμπειρία μου και να δώσω δύναμη. Σε εκείνη την φάση μου γεννήθηκε η επιθυμία ότι αν γινόμουν καλά, θα έγραφα την εμπειρία μου σε ένα βιβλίο για να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που βίωναν την ασθένεια. Έπρεπε όμως να γίνω πρώτα καλά και εκείνο είχε προτεραιότητα εκείνη την χρονική στιγμή για μένα!

Αφού έκανα ότι χρειαζόταν από ιατρικής πλευράς, αντιμετώπισα τις επιπτώσεις της  ασθένειας μέσω της σωματικής άσκησης. Η σωματική δραστηριότητα με βοήθησε πολύ τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Βγαίνοντας από την τελευταία χημειοθεραπεία ημέρα Παρασκευή, την Δευτέρα ήμουν πάλι στην δουλειά μου και δίδασκα aerobic.

Από σωματικής πλευράς δεν ήταν ότι καλύτερο αφού ήμουν καταβεβλημένος, χλωμός, αλλά από ψυχικής πλευράς ένοιωθα ένα λιοντάρι. Πηγαίνοντας στην δουλειά ένοιωθα ότι δεν είχε αλλάξει κάτι από την ζωή μου και όλα ήταν όπως πρώτα. Αυτό το συναίσθημα μου έκανε τόσο καλό στην ψυχολογία, που με βοήθησε να ξεπεράσω την ασθένεια σε ποιο σύντομο χρόνο. Δυο μήνες μετά την χημειοθεραπεία είχα επανέλθει κανονικά στις δραστηριότητες μου.

Έχοντας δίψα για ζωή, ακλόνητη πίστη, με επιμονή, υπομονή και γυμναστική ξεπέρασα αυτό το σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ένα πρόβλημα υγείας που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα από την ζωή μου. Οι προτεραιότητες μου άλλαξαν, ο τρόπος που έβλεπα την ζωή επίσης. Ζω την κάθε μέρα της ζωής με πολύ πάθος και δύναμη. Εκτιμώ πράγματα που μου ήταν αδιάφορα μέχρι την εμφάνιση του καρκίνου. Πράγματα που κάποιοι τα θεωρούν αυτονόητα και ένα από αυτά είναι η υγεία!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ