Η αποχώρηση σου.Ένας χρόνος χωρίς εσένα …

Σκληρή η σιωπή στο σπίτι μας, είναι η μόνη που με υποδέχεται κάθε φορά που επιστρέφω. Αφουγκράζομαι τους ήχους μήπως και ακούσω τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα μας... μάταια!

9
323
Ο καθένας μας έχει επιλέξει να διαχειριστεί διαφορετικά την απώλεια σου. Εγώ συνεχίζω να μετρώ το χρόνο και να καταγράφω τις μέρες, με απόλυτη μονάδα μέτρησης την απουσία σου.
Αφετηρία καταγραφής εκείνο το απόγευμα στο 1404, στο τελευταίο σου δωμάτιο στον Άγιο Σάββα.
Και ενώ ο χρόνος θα έπρεπε να συστέλλει τη θλίψη, κάθε μέρα που έρχεται διαστέλλει βασανιστικά την απουσία σου.
Διέσχισα έναν ολόκληρο χρόνο, χωρίς να έχουν χρώματα οι εποχές, σαν κουφάρια πέρασαν και οι γιορτές, επώδυνα τα πρώτα χαμόγελα και ανυπόφορα τα τραγούδια!
Σκληρή η σιωπή στο σπίτι μας, είναι η μόνη που με υποδέχεται κάθε φορά που επιστρέφω. Αφουγκράζομαι τους ήχους μήπως και ακούσω τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα μας… μάταια!
Κάθομαι μόνη στην βεράντα μας, εκεί που απολάμβανες την παρέα των φίλων σου και την προοπτική των μελλοντικών μας σχεδίων. Ακούω τα καράβια από το λιμάνι και σκέφτομαι όλα εκείνα τα ταξίδια που δεν θα κάνουμε μαζί … κλείνω τα μάτια και αναπολώ τις διαδρομές μας, ακόμα και τις πιο μικρές, είμαι ευγνώμων που στεκόμουν δίπλα σου.
Ήταν ελάχιστο το «μαζί», αλλά μου έμαθες ότι θέλει γενναιότητα και ανιδιοτέλεια.
Με συμβούλεψαν να μην λυπάμαι, γιατί η θλίψη απωθεί τους ανθρώπους, τους δημιουργεί αμηχανία.
Μου είπαν, πως πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου, ναι θα το κάνω, άλλωστε ήταν ένα από τα πολλά που μου δίδαξες, να αγαπώ τη ζωή και να εκτιμώ τη στιγμή! Αλλά μπορεί να πείσεις τους άλλους πως δεν λυπάσαι, όχι όμως και τον εαυτό σου , πάντα θα λυπάσαι απλά κάποια στιγμή δεν θα πονάει τόσο!
Μου είπαν «οι νεκροί με τους νεκρούς και ζωντανοί με τους ζωντανούς» … με σόκαρε αυτή η φράση, πώς είναι δυνατόν να σε κατατάσσουν στους νεκρούς, όταν η «παρουσία» και αύρα σου εμπνέει ακόμα;!
img_5069
Γι ´ αυτό επιλέγω να σε κρατάω ζωντανό μέσα μου και να κάνω μνεία σε ό,τι ζήσαμε σε ό,τι νιώθω, σε όσα με δίδαξες, γιατί έτσι κρατώ ζωντανή την ενέργεια και τη ψυχή σου αγάπη μου.
Πίστη Κρυσταλλίδου

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. 30 Σεπτεμβρίου 2017… αυτή ήταν η ημερομηνία που η αδερφή μου διάλεξε να παρατήσει τη μάχη, να βγάλει τα παπούτσια του μαρτυρίου της και να πετάξει μακριά, στην ελευθερία της ψυχής… Σχεδόν έξι χρόνια πάλευε να ζήσει, πάλευε να τον νικήσει. Ο καρκίνος είχε διαλέξει να κατατρώει το γλυκό της πρόσωπο… όμως εκείνη πάλευε, πάλευε με νεύρο, με πείσμα, θηρίο ανήμερο που δεν υποτάχθηκε ακόμα κι όταν δεν είχε πια στόμα να μιλήσει, μάγουλο να ακουμπήσει στο μαξιλάρι για να ξεκουραστεί, λαιμό για να ανασάνει… Δεν τη νίκησε ο καρκίνος, εκείνη τον νίκησε. Του έδωσε ένα καλό μάθημα για το τι σημαίνει ‘αγαπώ τη ζωή’ και μετά έφυγε, ορίζοντας ΕΚΕΙΝΗ το δικό του τέλος, ΕΚΕΙΝΗ αποφάσισε πότε θα τον σκοτώσει κι αυτός υποτάχθηκε και θάφτηκε μαζί της νεκρός, τελειωμένος… Τώρα πια αυτός δεν υπάρχει πουθενά, σα να μην υπήρξε ποτέ, ενώ εκείνη…. εκείνη είναι ελεύθερη, πανέμορφη, ευτυχισμένη, έρχεται στα όνειρά μου και το πρόσωπό της λάμπει και τα μαλλάκια της είναι ξανά κατσαρά, μακριά και ανεμίζουν στον ουρανό στολίζοντας το υπέροχο πεντακάθαρο πρόσωπό της και το χαμόγελό της που μου το δείχνει με χαρά πως λάμπει, ολόκληρη η ψυχή της, η ψυχή της λάμπει και υπάρχει παντού, θα υπάρχει για πάντα… αυτό με παρηγορεί και το ότι πιστεύω ακράδαντα πως όταν θα φύγω κι εγώ από αυτή τη ζωή, θα ξανασυναντηθούμε, θα με περιμένει για να πετάξουμε μαζί… 44 χρόνια κοινής ζωής και μετά κενό… Ο καρκίνος μου την πήρε μία φορά, μα δε θα μπορέσει δεύτερη… η επόμενη φορά που θα βρεθούμε με τη λατρεμένη μου αδερφή, θα είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

  2. Δεν ξέρω γιατί δεν του το είπα. Ισως γιατί μου έλεγε πάντα ποτέ δεν αφήσω τον εαυτό μου να καταρρεύσει…δεν θέλω να με λυπούνται ….αν έρθει τέτοια ώρα θα το τελειώσω! Δεν παραδεχόταν ποτέ ότι υποφέρει ακόμα κι αν τον έκανες κομμάτια λες και υποτιμουσες τον ανδρισμό του! Ο γιατρός δεν ήταν σύμφωνος μ αυτό ….πρέπει να γνωρίζει μου έλεγε. Πρέπει να αποφασίσει για κάποια πράγματα …είναι δική του η ζωή ….Όμως όλα έγιναν γρήγορα …δεν έπαιρνε η κατάσταση του χημιοεθεραπειες ούτε ακτινοβολίες και το προσδόκιμο ήταν σύντομο! Δεν ήρθε σε επαφή με ογκολόγους ….δεν γνώριζε πολλά …δεν έψαχνε ….δεν το φαντάστηκε! Δεν έκανε μεταστάσεις …αλλά σωματικά συμπτώματα και επεμβάσεις έγιναν κι εστίασε εκεί την προσοχή του …Η οικογένεια ( εγώ και τα παιδιά μου ) συμφωνήσαμε να μην του το πούμε. Ήταν ένα μαρτύριο για μας …από ψέμα σε ψέμα …από αγωνία σε αγωνία ….μεγάλη φθορά στην υγεία μας …όμως θέλαμε να του κάνουμε χαρούμενες τις τελευταίες του στιγμές ….να μην έχει την αγωνία του θανάτου …! Έζησε έτσι τρεις μήνες …Έφυγε την προηγούμενη εβδομάδα ….Ο πονος της απώλειας δεν καταγράφεται με λόγια …προσπαθούμε να ανασυνταξουμε τις δυνάμεις μας ….μάταια όλα …Όλοι μας λένε κουράγιο…δύναμη….. Δύσκολα όλα τόσο δύσκολα !

  3. Δύο μόνο μέρες μετά τη δική σας απώλεια έχασα το παιδί μου. Πάλευε τρία χρόνια. Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που δεν έχω κλάψει από τότε. Ούτε πιστεύω θα έρθει η μέρα που δεν θα κλάψω. Όμως δεν έχει κανένα νόημα ο θρήνος δεν τιμάει τη μνήμη του. Κλαίω γιατί μου κάνει καλό, κλαίω γιατί μου λείπει αλλά πιο πολύ κλαίω γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε μια μέρα που κάποιος δεν χάθηκε νέος και άδικα. Και αυτό θα συνεχιστεί για πάντα γιατί είμαστε απλά θνητοί. Δεν το σκέφτεσαι ποτέ ότι μπορεί να σου συμβεί αλλά έτσι είναι, απλά τυχαίνει στη δική σου οικογένεια.

    Είμαι λοιπόν καλά εξακολουθώ να ζω κάνοντας ότι μπορώ καλύτερο για την οικογένεια μου και τους αγαπημένους μου αλλά και για τον εαυτό μου. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα πιο δυνατοί από εμένα γιατί βρήκαν αμέσως το κουράγιο να βοηθήσουν άλλους σε αυτά που περνούν.

    Προσπαθήστε να είστε καλά, να γελάτε και ζείτε όπως σας αξίζει, η απώλεια είναι ένα τραγικό γεγονός το οποίο δεν θα κλείσει ποτέ αλλά αφού ζείτε εσείς οφείλετε να έχετε ελπίδα για εσάς και τους ανθρώπους που είναι ζωντανοί και τους αγαπάτε.

  4. Δεν έχω λόγια…. «Ο πόνος είναι σαν τον καταρράκτη που έρχεται βίαια και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του….. συνθλίβει την ψυχη σου….. και σιγά-σιγά σταλάζει σταγόνα σταγόνα…. δεν σταματαει ποτέ»
    Σε νιώθω……

    • «Ο πόνος είναι σαν τον καταρράκτη που έρχεται βίαια και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του….. συνθλίβει την ψυχη σου….. και σιγά-σιγά σταλάζει σταγόνα σταγόνα…. δεν σταματάει ποτέ».
      Πραγματικά καταρράκτης

  5. Σας καταλαβαίνω απόλυτα. Σε υπέρμετρο βαθμό όμως είναι όταν αποψωρεί για άλλους Γαλαξίες η μάνα νέα.Αυτό βοιώνω εδώ και 12 χρόνια που χάθηκε μόλις 48 ετών η ΜΑΝΑ των παιδιών μου. Σπίτι αλλάξαμε, ο πόνοςκαι η ομίχλη εξακολουθεί να περιφέρεται. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ!!!

  6. Ήμουν οκτώ χρόνια «τουρίστας στο θάνατο» δίπλα στον αγώνα αγαπημένου μου προσώπου που τελικά τον έχασε…
    αυτός «έχασε» τον αγώνα εγώ «κέρδισα» απερίγραπτα μαθήματα τα οποία ακόμα και τώρα οκτώ χρόνια μετά με κατευθύνουν στην υπόλοιπη ζωή μου ..
    μιλώ σε ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν για τις εμπειρίες αυτές πιστεύοντας ότι κάποιες λέξεις κλειδιά μπορεί να αλλάξουν και τη δική τους ζωή..
    είναι τεράστιο μάθημα να βιώσεις εστω και ελάχιστα από τα συναισθήματα που νιώθει Ο μαχητής του καρκίνου..
    Ανέκαθεν έλεγα ότι δεν φοβάμαι το θάνατο ..φοβάμαι τον τρόπο που θα με οδηγήσει σε αυτόν..
    Ανέκαθεν έλεγα ότι αν μου συμβεί θα ήθελα σε ένα μήνα να φύγω να κάνω ένα πολύ ωραίο πάρτι να μοιράσω στους φίλους μου οτι υλικό αγαθό με δένει με αυτή τη ζωή και να αναχωρήσω για το μεγάλο όπως συνηθίζουμε να λέμε ταξίδι…
    Είναι δύσκολο να περιγράψεις με λόγια το οτιδήποτε αφορά αυτό το θέμα και να καταφέρεις να «ακουμπήσεις» έστω και στο ελάχιστο τα συναισθήματα που νιώθει Ο μαχητής..

    Θέλω να πω τόσα πράγματα που σκέφτομαι όταν είμαι μόνος..
    να τα μοιραστώ μαζί σας Αλλά δυστυχώς μου είναι ακατόρθωτο.

    • όταν θα είσαι έτοιμος θα ήταν τιμή μας να φιλοξενήσουμε τις σκέψεις σου …θα βοηθήσουν πολλούς από εμάς

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ