το πρόσωπο του διπλανού μας

Το να συμπονάς δεν είναι κάποιο «χάρισμα», δεν χρειάζεται ταλέντο, είναι επιλογή και θα πρέπει να γίνεται αντανακλαστικά.

0
172

Είναι εύκολο να θέλεις γενικά το καλό της ανθρωπότητας και να μιλάς για το δίκαιο .

Το δύσκολο είναι να μεταφέρεις τον παράλυτο συγκρατούμενό σου στην τουαλέτα της φυλακής, να δώσεις στον ιδιότροπο άρρωστο φυλακισμένο αυτό που θα σου ζητήσει, να υπομείνεις το ροχαλητό του διπλανού σου χωρίς να τον ξυπνήσεις ή να ακούς υπομονετικά τον ανυπόφορο που δεν σταματάει να διηγείται τις δυστυχίες του.

Αυτόν τον διπλανό μας πρέπει να βοηθήσουμε, αυτόν που εκτός από πληγές είναι γεμάτος ίσως αυθάδεια και απαιτήσεις, αυτόν που το καλό που του κάνουμε δεν αποκλείεται να το δει με καχυποψία ή ειρωνεία, αν δεν μας βρίσει κι από πάνω.

Δεν πρέπει λοιπόν να περιοριζόμαστε σε κούφιες αγαπολογίες. Πρέπει να παρηγορήσουμε τον Χριστό στο πρόσωπο του διπλανού μας, στο πρόσωπο αυτού που περιμένει εδώ και τώρα να τον συμπονέσουμε.

μοναχός Νικόλαος Στάινχαρντ

Μάθημα Εφαρμοσμένης Θεολογίας: Αγάπη «εδώ και τώρα»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ