Μαθήματα ζωής ….

Ο Γιάννης είχε 3 μεγάλες απώλειες στη ζωή του .. μας δίνει μαθήματα ζωής με τη στάση του

157

 

Ήρθε γι’ αυτή την κουβέντα «περί ζωής» και για τις ζωές των δικών του που χάθηκαν μέσα σ΄ ένα χρόνο, έτσι ξαφνικά, φορώντας τη μπλούζα του μικρού του αδελφού που πέθανε πρώτος, χωρίς να το περιμένει κανείς. Είναι γκρίζα η μπλούζα που φοράει και πάνω δεσπόζει ο αντίχειρας που δείχνει πως όλα είναι εντάξει! Πώς να πάει το μυαλό του ανθρώπου ότι φοράει τη μπλούζα του αδελφού του που έχασε πρώτο; Και μετά τη μητέρα του, κι ύστερα το μεγάλο του αδελφό, κι όλα έγιναν το 2015 μέχρι το 2016. Κι εκείνος είναι όρθιος και δυνατός και τρέχει να διεκπεραιώσει, μέσα σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατικό, εκκρεμείς υποθέσεις που προκάλεσε ο θάνατός τους!
Ο Γιάννης Παπαγεωργίου, καθηγητής του Λυκείου της Καπνοβιομηχανίας, που δεν τον τσάκισαν οι καταστροφές, είναι πια ένας αθλητής με επιδόσεις, και δύναμη να συνεχίζει του δίνει η ψυχή του και η γυμναστική!

Είστε καθηγητής σε Λύκειο. Από τους πολύ δυνατούς, λένε ότι είστε! Και λένε ότι σας αγαπούν και οι μαθητές!
Είμαι στο 3ο Λύκειο, στην Καπνοβιομηχανία. Διδάσκω Έκθεση και Ιστορία. Τη Λογοτεχνία δε νιώθω ότι μπορώ να τη διδάξω. Την Ιστορία μπορώ γιατί εκεί ειδικεύτηκα και την Έκθεση γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να βγεις έξω από το στενό πλαίσιο του τυπικού μαθήματος. Διδάσκω και στις τρεις τάξεις του Λυκείου και χαίρομαι που διδάσκω στο σχολείο που ήμουν κι εγώ μαθητής. Είμαι συνάδελφος, με καθηγητές που ήμουν μαθητής τους!

Αυτές οι “ειδικές συνθήκες ζωής” που ήρθαν στη δική σας ζωή και μάλιστα με βίαιο τρόπο. Και τότε εσείς αντί να βγάλετε κακά ένστικτα, τη θλίψη σας την κάνατε ζωή, ασχοληθήκατε με τη γυμναστική!
Ναι, η γυμναστική είναι μια διέξοδος, μία εκτόνωση, άλλωστε διεγείρει τις ενδορφίνες, τις ορμόνες της ευτυχίας. Πάντοτε γυμναζόμουν. Παλιότερα, έπαιζα μπάσκετ όπως και τώρα, αλλά πλέον ασχολούμαι τακτικά με τη χειμερινή κολύμβηση και εντατικά με το crossfit. H κολύμβηση το χειμώνα, μακριά από την όχληση του τουρισμού, της πλαστικής ξαπλώστρας και της μυρωδιάς του αντηλιακού, προσφέρει απίστευτη γαλήνη. Παραπέμπει, για εμένα τουλάχιστον στην ασφάλεια του αμνιακού υγρού στην κοιλιά της μαμάς. Από την άλλη, το crossfit, μου προσφέρει την ένταση που ψάχνω.

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85-2Ψάχνετε ένταση, εσείς που βρεθήκατε για καιρό μέσα στην καταιγίδα που σας χτύπησε αλύπητα! Μέσα σ΄ ένα χρόνο χάσατε το μικρό σας αδελφό, τη μητέρα σας και το μεγάλο σας αδελφό. Και δεν τρελαθήκατε!
Η ιστορία ξεκίνησε 13 χρόνια πριν. Ο θάνατος του μικρού μου αδελφού όμως που χάθηκε πρώτος ήταν εντελώς ξαφνικός. Από το 2015 και μέσα σ΄ ένα χρόνο τους έχασα και τους τρεις. Απλά πιστεύω ότι είμαστε πιο δυνατοί απ΄ όσο νομίζουμε, κι όπως έχει πει κι ο Νίτσε «ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό»… Το άγχος του θανάτου είναι παρών, αλλά η επιθυμία για τη ζωή είναι ακόμα πιο δυνατή.

Σε ώρες απελπισίας τι είπατε;
Οι πρώτοι μήνες της κάθε φοράς, είναι η φάση της άρνησης. Αρνείσαι να το δεχτείς, αρνείσαι να το συνειδητοποιήσεις. Αργότερα έρχεται η συνειδητοποίηση, αλλά πρέπει να εργαστείς πάνω στο πένθος σου, να μάθεις να ζεις μαζί του, χωρίς να το κουκουλώνεις ούτε να το εξορίζεις γιατί διαφορετικά οδηγείσαι σ΄ ένα μόνιμο θρήνο.

Τι άνθρωπος γίνατε μετά;
Πιο ελεύθερος, πιο αυθεντικός, ακολουθώντας λίγο τη λογική ότι «μια ζωή έχουμε, για πολλά πράγματα δεν θα έχουμε δεύτερες ευκαιρίες». Να θέλεις να ζεις την κάθε στιγμή, σαν να μην υπάρχει αύριο.

Πώς πρέπει να βιώνει κανείς το πένθος; Μόνο εσείς ξέρετε να πείτε!
Πρέπει να το αντικρίζεις ως μία πραγματικότητα, να μάθεις να συμβιώνεις μαζί του, κρατώντας δυνατές αναμνήσεις ως συντροφιά. Εξακολουθείς και ζεις με τα πρόσωπα που χάνεις μέσα από τους φίλους, τους συγγενείς και τα πράγματά τους. Τα μνημονικά τους ίχνη είναι παρόντα και ζωντανά. Όσο εσύ το επιδιώκεις, η θύμησή τους είναι καθημερινή.

Λαμβάνετε μέρος σε αγώνες, είστε συνεχώς με παιδιά, έτσι λοιπόν κυνηγάτε εσείς τη ζωή!
Είναι το άγχος του θανάτου που σε κάνει να κυνηγάς τη ζωή. Αυτό είναι η κινητήρια δύναμη. Ναι, δεν παραιτούμαι. Όσο κι αν σκοντάφτω, εξακολουθώ και σηκώνομαι με μεγαλύτερο πείσμα απ΄ ότι στο παρελθόν.

Τι θα λέγατε σε κάποιον που έχει υποστεί την απώλεια;
Ότι θα ανακαλύψει δυνάμεις που δεν πίστευε πως έχει. Ότι θα βρει στήριγμα σε φίλους. Κυρίως να ζει την κάθε στιγμή. Και να μάθει να ζει με την ανάμνησή του, με πρόσωπα που μπορεί να μην υφίστανται ως βιολογικές υπάρξεις, αλλά έχουν ζωή στη μνήμη του. Μου φαινόταν αδιανόητο όταν άκουγα από άλλους ανθρώπους για την απώλεια κοντινών τους ανθρώπων. Αντλούμε όμως δύναμη κι από κει που δεν το περιμένουμε.

Πού τη βρίσκετε εσείς τη δική σας, να δείχνετε τόσο καλά, να φοράτε αυτή τη μπλούζα του μικρού σας αδελφού, με το σήμα που λέει πως «όλα είναι εντάξει»…!
Είναι η λαχτάρα για ζωή. Ως στατιστική, αυτό που συνέβη στην οικογένειά μου, θα φόβιζε τον καθένα. Νιώθεις ότι είσαι στο μάτι του κυκλώνα. Πρέπει όμως να κοιτάξεις τη ζωή κατάματα και να την κυνηγήσεις. Χωρίς παραιτήσεις και μεμψιμοιρίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ