Ο Αλέξανδρος Βέλλιος απαντά στο WINCANCER μέσω του Newsbeast.gr. Οι στίχοι που του αφιερώνουμε…

851

Άρθρο στο Newsbeast.gr

«Ο Αλέξανδρος Βέλιος αποφάσισε να πεθάνει. Ο Αλέξανδρος Βέλιος θα κάνει ευθανασία». Πομπώδεις τίτλοι, οι οποίοι μαζί με αρκετούς ακόμα, κόσμησαν πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικές εκπομπές.

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι άλλη: Ο Αλέξανδρος Βέλιος θα καταφύγει στην ευθανασία εφόσον πάψει να στέκεται με αξιοπρέπεια στα πόδια του. Για εκείνον στην πραγματικότητα το ταξίδι στο μοναδικό κέντρο υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στη Ζυρίχη, αποτελεί την έσχατη λύση………………

________________

………………………………………..

– Τις προηγούμενες ημέρες έπεσε στα χέρια μου η επιστολή ενός καρκινοπαθή, ονόματι, Δημήτρης Σιάχος, ο οποίος απευθυνόμενος σε εσάς έλεγε χαρακτηριστικά: «μην κάνετε ευθανασία, ο καρκίνος νικιέται». Ο ίδιος μάλιστα θεωρούσε ότι κάνατε τις δηλώσεις περί ευθανασίας, αποκλειστικά για να προωθήσετε το βιβλίο σας με τίτλο «Εγώ κι ο θάνατός μου». Ποια είναι η θέση σας;

«Η δίκη προθέσεων στην Ελλάδα είναι το πιο εύκολο πράγμα. Δεν το αποφεύγει κανείς και το να πασχίσει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας είναι μία άσκοπη διαδικασία, την οποία ποτέ δεν ακολούθησα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως έγραψα ένα βιβλίο, όχι για να το καταχωρίσω στα προσωπικά μου αρχεία. Το έγραψα για να πουλήσει. Θέλω να πουλήσει. Θέλω να επικοινωνήσω το μήνυμά μου σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Επιθυμία μου είναι το θέμα της ευθανασίας, με εμένα ως συναισθηματικό όχημα, να έρθει στην επιφάνεια και να το συζητήσουμε δημόσια. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να πιέσω θεσμικά με σκοπό να αλλάξει το μουχλιασμένο νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει σήμερα.

Σε ό,τι αφορά την άποψη ότι «ο καρκίνος θεραπεύεται», έως δει αμέτρητες περιπτώσεις, στις οποίες ο καρκίνος από ένα σημείο και ύστερα δεν θεραπεύεται. Έχω δει βέβαια και ολιγάριθμες περιπτώσεις, κατά τις οποίες συντελείται κάποιο θαύμα.

Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση δεν είμαι εγώ. Αυτό που λέει στην ουσία ο κύριος Σιάχος, είναι ότι πάρα πολλοί καρκινοπαθείς, υφίστανται επώδυνες εγχειρίσεις, συντριπτικές χημειοθεραπείες, ανεβαίνουν το Γολγοθά προκειμένου να ζήσουν. Αυτό τον αγώνα τον σέβομαι απολύτως και μπορώ να πω ότι τον θαυμάζω. Ωστόσο δεν διαθέτω το σωματικό και το ψυχικό σθένος να υποστώ όλες τις ταλαιπωρίες που έχουν υποστεί πολλοί άλλοι άνθρωποι.

Είμαι θαρραλέος σε σχέση με τις ιδέες, δειλός σε ό,τι έχει να κάνει με τη βία και το σωματικό πόνο. Επίσης δεν θέλω να δώσω μία μάχη, η οποία θα με καθήλωνε μήνες στο κρεβάτι, θα με έκανε να σέρνομαι, θα με ανάγκαζε να ζω σαν μισός άνθρωπος.

Από την άλλη, δεν μπορώ να αρνηθώ αυτή την επιλογή σε πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους. Ο κύριος Σιάχος κατά βάθος αισθάνεται, πως η δική μου επιλογή του στερεί την υπερηφάνεια της δικής του επιλογής. Γενικά δεν είμαι υπέρ της ευθανασίας. Είμαι υπέρ του δικαιώματος να μπορεί κανείς να επιλέξει πώς και πότε θα πεθάνει. Σε καμία περίπτωση όμως δεν διανοούμαι γιατί πρέπει ο παπάς ή ο νόμος να υπαγορεύει τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες θα πεθάνω».

……………………………………………………………………………….

Σαφώς η συνέντευξή του απέχει από τους αρχικούς διθυραμβικούς τίτλους που μιλούσαν για την επιλογή του να κάνει ευθανασία… Τώρα μιλά για ύστατη επιλογή και παραδέχεται ότι στόχος του είναι και η προώθηση του βιβλίου του…
Εμείς με πολύ αγάπη του αφιερώνουμε το «Έκτορας και Ανδρομάχη» σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλη, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και ερμηνία Καίτης Χωματά…

ΕΚΤΟΡΑΣ & ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ1

Από το Τρωικό κάστρο η Ανδρομάχη
στον Έκτορα που κίναε για τη μάχη
φώναξε με φωνή φαρμακωμένη:

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»

Έτσι κι εμένα η κόρη του Γαβρίλη
σαν έφευγα στις 20 τ’ Απρίλη
μου φώναξε ψηλά από το μπαλκόνι:

«Στρατιώτη αν θες τη μάχη να κερδίσεις,
μια κοπελίτσα κοίτα ν’ αγαπήσεις.
Όποιος το γυρισμό του όρκο δεν κάνει,
στρατιώτη μου, τον πόλεμο το χάνει»

 

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Σε τέτοιες στιγμές, είναι αμετροέπεια να μιλάει κανείς για δειλία ή γενναιότητα και για μάχη ή συνθηκολόγηση. Είναι τόσο προσωπική η κάθε περίπτωση, που το μόνο που δικαιούται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος είναι να σέβεται τις επιλογές του άτυχου συνανθρώπο του και να μην τον κρίνει.
    Αντικειμενικά πάντως, δεν είναι γενναιότητα να δίνει κανείς τη μάχη για τη ζωή μέχρι τέλους, αφού έχει από τη φύση του τον ισχυρότερο σύμμαχο, το παντοδύναμο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Γενναιότητα, ασχέτως σωστού ή λάθους, είναι να καταπνίξεις αυτό το ένστικτο και να τελειώσεις αυτοβούλως τη ζωή σου έστω και μία ημέρα πριν έρθει το μοιραίο τέλος.
    Αυτοί που το αποκαλούν αυτό δειλία λειτουργούν στη λογική της παροιμίας «Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια». Προσωπικά πάντως, δεν θα άφηνα ποτέ να με οδηγήσει η αρρώστια να τελειώσω τη ζωή μου σαν ερπετό ή σαν αμιβάδα! Δικαιούμαι να πεθάνω σαν άνθρωπος και έχω τη γενναιότητα να το φροντίσω αυτό, αν παρελπίδα έρθει η ώρα. Το ίδιο θα έκανα κι αν με βασάνιζαν οι γκεσταπίτες για να προδώσω τις αρχές μου ή την πατρίδα μου – θα το μεθόδευα να τους παραδώσω το πτώμα μου, όχι τις αρχές μου. Αν κάποια ανθρωπάρια θεωρούν γενναίο να κάνουν «ό,τι μπορούν» για να επιζήσουν, αδυνατώ να καταλάβω αυτού του είδους τη «γενναιότητα»!
    Η ζωή δεν είναι το υπέρτατο αγαθό, όπως διατείνονται τα «έντομα». Η ζωή για τον πολιτισμένο άνθρωπο τελεί υπό πολλές ιερές προϋποθέσεις. Αν αυτές δεν συντρέχουν, η παράταση της ζωής είναι εξευτελισμός και επιστροφή στο κτήνος!
    Επικαλούμαι πάντα ως παράδειγμα αυτής της διαφοράς νοοτροπίας από άνθρωπο σε άνθρωπο τη διαφορά που υπήρχε σε άλλες εποχές μεταξύ ανδρικού και γυναικείου φύλου. Έχετε ακούσει για τη μονομαχία για την τιμή, που κάποιος που προσβλήθηκε σήκωνε το γάντι και προσερχόταν σε μονομαχία για την τιμή, αν και πολλές φορές αυτό ήταν απόφαση αυτοκτονίας λόγω τεχνικής υπεροχής του αντιπάλου. Κανένας από αυτούς δεν διανοήθηκε ποτέ να προτιμήσει την επιβίωση με αναξιοπρέπεια! Ακούσατε όμως ποτέ στην ιστορία να έγινε μονομαχία γυναικών για την τιμή; Ποτέ! Η γυναίκα τότε, λειτουργούσε από τη φύση της με τη λογική του ζώου: μοναδικός σκοπός η επιβίωση της ίδιας και των παιδιών της αντί «παντός;» τιμήματος! Θεμιτό, αλλά να μην το πούμε και γενναιότητα αυτό… ντροπή!

    Υ/Γ: Φυσικά, για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι στη σημερινή εποχή. Η γυναίκα είναι εξ ίσου σεβαστή με τον άντρα, γιατί το κατέκτησε αυτό και το δικαιούται πλεον. Υπάρχουν γυναίκες πολύ πιο «αντράκια» από κάπους εμφανιζόμενους σαν παλικαράδες.

  2. Μπράβο ρε Δημήτρη.
    Κύριε Βέλιο
    Δικαίωμα του καθένα είναι να επιλέγει το τρόπο ζωής ή θανάτου του, όμως,
    όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο που στο δημόσιο λόγο σου μάλιστα,
    είχες και ψήγματα ειρωνικής βεβαιότητας του αλάνθαστου της άποψης σου,
    οφείλεις να προσέχεις πως διαχειρίζεσαι τη στιγμή που ο Γιαραμπής σου λέει,
    «φίλε, για άρχισε να έρχεσαι κατά δω».
    Δικαίωμα του καθενός να αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή, όπως μπορεί, δεν διαχειρίζονται όλοι τα ίδια προβλήματα με τον ίδιο τρόπο.
    Αλλά το να βαφτίζεις την, δικαιολογημένη θα πω εγώ, δειλία σου απέναντι στον αγώνα για την διεκδίκηση των ελαχίστων, έστω, πιθανοτήτων επιβίωσης, ως συνειδητή επιλογή ευθανασίας, την οποία συνοδεύεις και με μία εμπορική πράξη, θεμιτή έστω, προκειμένου να χρηματοδοτήσεις την οικογένεια σου, ε, είναι λίγο άκομψο, πώς να το κάνουμε;
    Δεν έχει σημασία πόσοι ζουν και πόσοι πεθαίνουν από τον καρκίνο, αν και σ αυτό, η απάντηση σας,
    ‘ Έχω δει βέβαια και ολιγάριθμες περιπτώσεις, κατά τις οποίες συντελείται κάποιο θαύμα.» είναι ΤΡΑΓΙΚΑ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ, μια και υπάρχουν δεκάδες μορφές καρκίνου, και αρκετές χιλιάδες άνθρωποι που επιβιώνουν πολλά χρόνια, (ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΙ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΝ ΔΙΑΓΝΩΣΤΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΑ),
    σημασία έχει να ενθαρρύνουμε όσους επιθυμούν ν αγωνιστούν, γιατί έστω και ένας από αυτούς αν σωθεί, είναι κέρδος.
    Σημασία έχει να πούμε στον κόσμο, ιδιαίτερα αν είμαστε δημόσια πρόσωπα, τη χρησιμότητα των προληπτικών εξετάσεων, της συνεχούς ενημέρωσης, της αλλαγής τρόπου ζωής, ώστε να προλάβουμε να μπουν όσο το δυνατόν λιγότεροι στο πρόβλημα.
    Όσο για την ευθανασία, σε μια μεγαλύτερη συζήτηση, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε, τι θα συμβεί, αν αυτό το δήθεν δικαίωμα της «ευπρεπούς» αποχώρησης από τη ζωή, επεκταθεί και στους ασθενείς με άνοια, και στους Αλτσχάιμερ, και στους ΑΜΕΑ;
    Και πόσο δύσκολο είναι από προσωπική επιλογή του ατόμου, να καταστεί …υποχρεωτική επιλογή των ασφαλιστικών εταιρειών, η και των ασφαλιστικών συστημάτων, ή και των … κρατών σε περιόδους οικονομικής κρίσης;
    Σας βλεπω να γελάτε, σκεφτείτε όμως ότι ήδη βρισκόμαστε στις μεταμοσχεύσεις ανθρώπινου DNA σε γουρούνια, στους γεννετικά τροποποιημενους σπόρους, σ αυτήν την κοινωνία επιθυμείτε να διασπαρεί η «ευγενής» ιδέα της ευθανασίας;
    Κύριε Βέλιο
    Εύχομαι να είστε η εξαίρετη περίπτωση θαύματος και να ζήσετε, αν όχι, εύχομαι να έχετε τον θάνατο που επιθυμείτε.
    Μην ωραιοποιείτε όμως τη δική σας επιλογή, και μην προπαγανδίζετε ιδέες, που αν βγουν από τον ασκό του Αιόλου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από … κάποιους, εντελώς ανεξέλεγκτα.
    Προσωπικά θαυμάζω τον μαθητή μου Δημήτρη, για τον αγώνα που δίνει, δεν είμαι βέβαιος ότι θα είχα το ίδιο κουράγιο μ αυτόν, και δεν εκτιμώ καθόλου μα καθόλου τη δική σας στάση απέναντι σε κάτι απολύτως φυσιολογικό για θνητές κατασκευές, όπως ο άνθρωπος.
    Δεν ξέρω ποιος θα πεθάνει πρώτος από τους τρεις μας, εγώ, εσείς ή ο Δημήτρης, το μόνο που ξέρω είναι ότι σε 100 χρόνια από τώρα, κανένας δεν θα θυμάται ούτε εμένα, ούτε το Δημήτρη, ούτε εσάς.
    Είμαστε απελπιστικά μικροί για να μείνουμε στην ιστορία, τουλάχιστον ας λειτουργούμε σαν «μεγάλοι» όσο ζούμε.
    Με ευχές για ότι καλύτερο σε όλους
    Ηρακλής

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ